Bób
Vicia faba warzywo
Co zrobić we wrześniu
- Zaplanuj miejsce: przerwa 4 lata po roślinach strączkowych Choroby bobu przeżywają w glebie i w resztkach roślin z tej samej rodziny. Zgnilizna twardzikowa ma ponad 400 roślin żywicielskich, a jej sklerocja leżą w glebie latami. Fuzarioza przechodzi na bób z pól po zbożach i po roślinach psiankowatych. Bób sam jest za to świetnym przedplonem — wiąże azot i zostawia glebę w dobrej strukturze.
- Jesienią: obornik, fosfor, potas i sprawdzenie pH Bób ma duże zapotrzebowanie na fosfor i potas, a azotu potrzebuje mało, bo bakterie brodawkowe wiążą mu go z powietrza. Za to jest bardzo wrażliwy na zasolenie i wyjątkowo źle znosi chlorki. Odczyn poniżej pH 6 sprawia, że rośliny słabo się rozwijają, a nawożenie potasem dodatkowo utwardza tkanki i zniechęca szkodniki gryzące i ssące.
- Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę To zabieg o największym przełożeniu na przyszły rok. Na resztkach bobu zimują teleutospory i uredospory rdzy, grzybnia askochytozy, sklerocja szarej pleśni i zgnilizny twardzikowej oraz chlamydospory fuzariozy. W ziemi zimują dorosłe oprzędziki i strąkowce, bobówki śmietek, gąsienice rolnic i pędraki. Głębokie przekopanie wyrzuca je na powierzchnię, gdzie giną, wysychają albo zjadają je ptaki. Sklerocja zgnilizny twardzikowej kiełkują tylko wtedy, gdy leżą płytko — wyorane na wierzch zimą się niszczą.
Kalendarz zabiegów
| Luty |
|
|---|---|
| Marzec |
|
| Kwiecień |
|
| Maj |
|
| Czerwiec |
|
| Lipiec |
|
| Sierpień |
|
| Wrzesień |
|
| Październik |
|
| Listopad |
|
Zależne od pogody i obserwacji
- Okno pogodowe na zabieg i ochrona zapylaczy
Choroby
- Szara pleśń Botrytis cinerea (Botryotinia fuckeliana) — Wodniste, brązowo-brunatne plamy na liściach, pędach, kwiatach i strąkach, a na nich charakterystyczny szaro-fioletowy nalot zarodnikującej grzybni. Grzyb uszkadza także szyjkę korzeniową. Rozwija się szczególnie intensywnie na kwiatostanach i zawiązkach strąków. Uszkodzone strąki tracą wartość użytkową.
- Zgnilizna twardzikowa Sclerotinia sclerotiorum — Na liściach mokra zgnilizna, na jej powierzchni szarobiały, obfity nalot watowatej grzybni, a w jego obrębie czarne grudki — przetrwalniki grzyba. Podobne objawy pojawiają się na łodygach i strąkach. Porażone rośliny są zahamowane w rozwoju lub zamierają. Pierwsze objawy zwykle w okresie tworzenia strąków.
- Czekoladowa plamistość bobu Botrytis fabae — Po obu stronach liści plamy o średnicy 1-10 mm, początkowo pojedyncze, potem bardzo liczne, drobne, okrągławe i wyraźnie ograniczone. Mają zabarwienie czekoladowe, często z jaśniejszym szarym środkiem i szarozielonym lub czerwonawym brzegiem. Na łodygach powstają wydłużone brązowe smugi długości 0,5-1 cm, przechodzące w małe ranki. Porażone kwiaty i młode zawiązki strąków zasychają i odpadają. Patogen infekuje najczęściej dolne liście oraz rośliny rosnące w środku grządki. Powoduje też przedwschodową zgorzel kiełków i siewek.
- Fuzarioza bobu Fusarium avenaceum, F. solani, F. oxysporum, F. equiseti, F. culmorum, F. poae — Przedwschodowa zgorzel siewek oraz zgorzel podstawy łodygi i korzeni u roślin starszych. Na łodygach u podstawy i na korzeniach drobne, ciemnobrązowe, podłużne, wgłębione plamki, powiększające się nawet do kilkunastu centymetrów. Objaw rozstrzygający: na przekroju łodygi widać przebarwione wiązki przewodzące. Zainfekowane rośliny słabiej rosną, nie zawiązują strąków, dolne liście żółkną i zasychają, a zbrązowiałe rośliny łatwo wyrywa się z ziemi. Na łodygach, szyjce korzeniowej i strąkach może pojawić się białoróżowy lub łososiowy nalot.
- Rdza bobu Uromyces fabae — Na łodygach, po obu stronach liści, na ogonkach liściowych i na strąkach brunatne, pylące skupienia zarodników. Wiosną, wkrótce po wschodach, na górnej stronie liści powstają spermogonia, a nieco później na dolnej stronie żółtawe skupiska zarodników ecidialnych. Skupienia szybko rozprzestrzeniają się po roślinie. Silnie zainfekowane liście więdną, zasychają i opadają, strąki ulegają zniekształceniu, a plon nasion jest mniejszy. Pod koniec wegetacji tworzą się zimujące skupienia teliospor.
- Askochytoza bobu Didymella fabae (Ascochyta fabae) — Plamy na liściach i łodygach; na łodygach są zwykle mniejsze, bardziej wydłużone i zapadnięte. Silnie porażone liście i łodygi zamierają. Przy wilgotnej pogodzie na plamach widać czerwoną wydzielinę piknospor grzyba — to najbardziej charakterystyczny objaw. Z zainfekowanych młodych strąków grzybnia przerasta do nasion, powodując plamy; w starszych strąkach nasiona mogą być porażone bezobjawowo.
- Żółta mozaika fasoli na bobie Bean yellow mosaic potyvirus (BYMV) — Łagodna chloroza, ciemnozielone strefy na powierzchni liści i częściowe ich zniekształcenia, liście bywają poskręcane. Objawy zaczynają się zwykle od przejaśnienia żyłek. Rośliny są zahamowane we wzroście. Na strąkach nekrotyczne pierścienie, nasiona z reguły przebarwione. Porażenie opóźnia starzenie się roślin i stymuluje tworzenie rozgałęzień — rośliny obficie kwitną, lecz kwiaty zamierają.
- Wirus więdnięcia bobu Broad bean wilt fabavirus (BBWV) — Pierwszy objaw to pojaśnienie żyłek, potem pstrokacizna liści i nekrozy wierzchołków rośliny. Roślina więdnie, jest zniekształcona i zahamowana we wzroście. Na liściu oprócz mozaiki widać wydłużone plamy na blaszce i żyłkach, czasem pierścienie.
- Wirus mozaikowego zwijania liści Pea seed-borne mosaic virus (PSbMV) — Objawy trudne do zidentyfikowania w polu — wirus bywa całkowicie bezobjawowy albo daje jedynie łagodną mozaikę. Na liściach żółte i zielone wzory mozaiki, listki zawijają się w dół. Rośliny mogą wytwarzać zniekształcone kwiaty i małe, zniekształcone strąki, a rozwój nasion w strąku bywa nierównomierny — tylko jedno lub dwa nasiona. Rozstrzygające objawy widać dopiero na nasionach: brązowe wzory pierścieni, brązowe plamki i mniejszy rozmiar.
Szkodniki
- Oprzędziki (pręgowany i wielożerny) Sitona lineatus, Sitona macularius — Dorosłe chrząszcze wygryzają na brzegach liścieni i liści charakterystyczne zatokowate dziury; przy dużej liczebności zostają z blaszki same grubsze nerwy. Larwy żerują wewnątrz brodawek korzeniowych, ograniczając wiązanie azotu atmosferycznego i niszcząc korzenie włośnikowe.
- Strąkowiec bobowy Bruchus rufimanus — Larwy wgryzają się przez skórkę strąka do nasiona i drążą w nim korytarz zakończony okienkiem na powierzchni skórki. Wychodzące chrząszcze wygryzają w nasionach okrągłe otwory. Zdolność kiełkowania uszkodzonych nasion spada nawet do 40%, a nasiona nie nadają się ani do spożycia, ani do wysiewu. W jednym nasieniu może żerować kilka larw naraz.
- Śmietka kiełkówka i śmietka glebowa Delia florilega, Delia platura — Larwy pierwszego pokolenia opanowują kiełkujące nasiona, wgryzając się do ich wnętrza i całkowicie je niszcząc. Żerują też na wschodach, drążąc chodniki w części podliścieniowej i w liścieniach — tak uszkodzone siewki zamierają. Larwy drugiego i trzeciego pokolenia żerują w tkankach starszych, często już gnijących roślin.
- Mszyca burakowa (oraz grochowa i brzoskwiniowa) Aphis fabae, Acyrthosiphon pisum, Myzus persicae — Liście przebarwiają się na żółto i ulegają zniekształceniu, wzrost roślin jest zahamowany, a w późniejszym okresie mszyce uszkadzają młode strąki. Najgroźniejsza jest jednak rola wektora: mszyce przenoszą żółtą mozaikę fasoli i wirusa więdnięcia bobu.
- Zmieniki (lucernowiec, ziemniaczak, bylinowiec, złocieniak) Lygus rugulipennis, Lygus pratensis, Apolygus lucorum, Orthops campestris — Dorosłe i larwy nakłuwają tkankę i wysysają soki z liści, pąków kwiatowych i kwiatów, głównie w wierzchołkowej części rośliny. W miejscach nakłuć komórki zamierają, brunatnieją i zasychają, w blaszce liściowej powstają dziury i brzeżne pęknięcia. Pąki kwiatowe i zawiązki strąków przedwcześnie opadają.
- Wciornastek grochowiec Kakothrips robustus — Larwy i dorosłe wysysają soki z kwiatów, młodych pędów i strąków. Miejsca żerowania pokrywają się srebrzystymi plamami, które brunatnieją i korkowacieją; na plamach widać drobne czarne punkty — odchody wciornastków. Przy licznym wystąpieniu więdną wierzchołki, brunatnieją liście, marszczą się kwiaty, strąki nie zawiązują się lub karłowacieją.
- Rolnice (gąsienice sówkowatych) Agrotis segetum, Agrotis exclamationis, Xestia c-nigrum, Agrotis ipsilon — Młode gąsienice żerują na częściach nadziemnych, podcinając wschodzące rośliny — stąd typowe wiosenne placowe wypadanie roślin. Starsze stadia w dzień kryją się w glebie, nocą wychodzą i podgryzają rośliny, które się przewracają; uszkadzają też części podziemne.
- Pędraki (chrabąszcz majowy, guniak czerwczyk, ogrodnica niszczylistka) Melolontha melolontha, Amphimallon solstitiale, Phyllopertha horticola — Larwy uszkadzają podziemne pędy i korzenie, niszczą siewki i młode rośliny; bardziej żarłoczne są starsze stadia larwalne. Szkodliwe są też dorosłe chrząszcze, wygryzające nieregularne dziury w liściach. Pędraki żerują na głębokości do 25 cm.