Kalafior

Brassica oleracea var. botrytis warzywo

Co zrobić we wrześniu

Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu
Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe
Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice
Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik
Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem.
Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych
Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni
Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost.
Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.

Kalendarz zabiegów

Styczeń	Sprawdź odczyn gleby i zwapnuj, jeśli jest kwaśna Kalafior źle rośnie na glebie kwaśnej, brakuje mu wtedy molibdenu i znacznie częściej łapie kiłę kapusty. Wapnowanie to jedyny tani zabieg, który jednocześnie poprawia wzrost i ogranicza chorobę, której nie da się wyleczyć.
Luty	Sprawdź odczyn gleby i zwapnuj, jeśli jest kwaśna Kalafior źle rośnie na glebie kwaśnej, brakuje mu wtedy molibdenu i znacznie częściej łapie kiłę kapusty. Wapnowanie to jedyny tani zabieg, który jednocześnie poprawia wzrost i ogranicza chorobę, której nie da się wyleczyć. Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat.
Marzec	Zachowaj 4-letnią przerwę po innych kapustnych Najgroźniejsza choroba kalafiora, kiła kapusty, żyje w glebie przez wiele lat i namnaża się na każdej roślinie kapustowatej. Metodyka stawia sprawę wprost: pola pod uprawę kalafiora muszą być wolne od kiły kapusty. Ten sam płodozmian ogranicza czarną zgniliznę, mątwika burakowego i szkodniki glebowe. Sprawdź odczyn gleby i zwapnuj, jeśli jest kwaśna Kalafior źle rośnie na glebie kwaśnej, brakuje mu wtedy molibdenu i znacznie częściej łapie kiłę kapusty. Wapnowanie to jedyny tani zabieg, który jednocześnie poprawia wzrost i ogranicza chorobę, której nie da się wyleczyć. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat. Zaraz po posadzeniu nakryj rośliny włókniną lub siatką Metodyka wskazuje osłony z włókniny i siatek entomologicznych jako metodę chroniącą kalafior jednocześnie przed śmietką kapuścianą, tantnisiem krzyżowiaczkiem i chowaczami. Dla działkowca to najskuteczniejszy zabieg w całym sezonie: bariera fizyczna zamiast trzech różnych lustracji i oprysków. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Ciepło i sucho po posadzeniu — sprawdź liście na pchełki
Kwiecień	Zachowaj 4-letnią przerwę po innych kapustnych Najgroźniejsza choroba kalafiora, kiła kapusty, żyje w glebie przez wiele lat i namnaża się na każdej roślinie kapustowatej. Metodyka stawia sprawę wprost: pola pod uprawę kalafiora muszą być wolne od kiły kapusty. Ten sam płodozmian ogranicza czarną zgniliznę, mątwika burakowego i szkodniki glebowe. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat. Zaraz po posadzeniu nakryj rośliny włókniną lub siatką Metodyka wskazuje osłony z włókniny i siatek entomologicznych jako metodę chroniącą kalafior jednocześnie przed śmietką kapuścianą, tantnisiem krzyżowiaczkiem i chowaczami. Dla działkowca to najskuteczniejszy zabieg w całym sezonie: bariera fizyczna zamiast trzech różnych lustracji i oprysków. Po 5–6 tygodniach zdejmij osłony i wypiel grządkę Pod włókniną chwasty rosną równie dobrze jak kalafior, a nie da się ich usunąć bez odsłonięcia zagonu. Metodyka podaje, że po zdjęciu osłon, czyli po około 5–6 tygodniach od sadzenia, odchwaszczanie zwykle trzeba powtórzyć. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Ciepło i sucho po posadzeniu — sprawdź liście na pchełki Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Podlewaj równomiernie, zwłaszcza przy zawiązywaniu róży Kalafior potrzebuje najwięcej wody w okresie intensywnego przyrostu masy i tworzenia róży. Kluczowa jest jednak nie ilość, tylko równomierność: metodyka wskazuje susza, a po niej ulewa lub obfite podlewanie jako główną przyczynę pustych komór w głąbie i brzegowego zamierania liści sercowych. Nagły skok wzrostu rozrywa tkankę. Zadbaj o bor i molibden, odpuść późny azot Dwa najczęstsze zaburzenia kalafiora u działkowca to wcale nie choroby, tylko niedobory. Brak molibdenu daje biczykowatość liści — blaszka zanika, zostaje sam nerw, a roślina może w ogóle nie zawiązać róży. Brak boru daje brunatne róże i puste, zbrązowiałe przestrzenie w głąbie. Metodyka dodaje ostrzeżenie: późne dokarmianie azotem, gdy zawiązek róży jest już widoczny, nie zwiększa plonu, a stymuluje powstawanie pustych komór. Chłodne noce i wilgoć — mączniak rzekomy kapustnych
Maj	Zachowaj 4-letnią przerwę po innych kapustnych Najgroźniejsza choroba kalafiora, kiła kapusty, żyje w glebie przez wiele lat i namnaża się na każdej roślinie kapustowatej. Metodyka stawia sprawę wprost: pola pod uprawę kalafiora muszą być wolne od kiły kapusty. Ten sam płodozmian ogranicza czarną zgniliznę, mątwika burakowego i szkodniki glebowe. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat. Zaraz po posadzeniu nakryj rośliny włókniną lub siatką Metodyka wskazuje osłony z włókniny i siatek entomologicznych jako metodę chroniącą kalafior jednocześnie przed śmietką kapuścianą, tantnisiem krzyżowiaczkiem i chowaczami. Dla działkowca to najskuteczniejszy zabieg w całym sezonie: bariera fizyczna zamiast trzech różnych lustracji i oprysków. Po 5–6 tygodniach zdejmij osłony i wypiel grządkę Pod włókniną chwasty rosną równie dobrze jak kalafior, a nie da się ich usunąć bez odsłonięcia zagonu. Metodyka podaje, że po zdjęciu osłon, czyli po około 5–6 tygodniach od sadzenia, odchwaszczanie zwykle trzeba powtórzyć. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Ciepło i sucho po posadzeniu — sprawdź liście na pchełki Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Podlewaj równomiernie, zwłaszcza przy zawiązywaniu róży Kalafior potrzebuje najwięcej wody w okresie intensywnego przyrostu masy i tworzenia róży. Kluczowa jest jednak nie ilość, tylko równomierność: metodyka wskazuje susza, a po niej ulewa lub obfite podlewanie jako główną przyczynę pustych komór w głąbie i brzegowego zamierania liści sercowych. Nagły skok wzrostu rozrywa tkankę. Zadbaj o bor i molibden, odpuść późny azot Dwa najczęstsze zaburzenia kalafiora u działkowca to wcale nie choroby, tylko niedobory. Brak molibdenu daje biczykowatość liści — blaszka zanika, zostaje sam nerw, a roślina może w ogóle nie zawiązać róży. Brak boru daje brunatne róże i puste, zbrązowiałe przestrzenie w głąbie. Metodyka dodaje ostrzeżenie: późne dokarmianie azotem, gdy zawiązek róży jest już widoczny, nie zwiększa plonu, a stymuluje powstawanie pustych komór. Chłodne noce i wilgoć — mączniak rzekomy kapustnych Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost.
Czerwiec	Zachowaj 4-letnią przerwę po innych kapustnych Najgroźniejsza choroba kalafiora, kiła kapusty, żyje w glebie przez wiele lat i namnaża się na każdej roślinie kapustowatej. Metodyka stawia sprawę wprost: pola pod uprawę kalafiora muszą być wolne od kiły kapusty. Ten sam płodozmian ogranicza czarną zgniliznę, mątwika burakowego i szkodniki glebowe. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat. Zaraz po posadzeniu nakryj rośliny włókniną lub siatką Metodyka wskazuje osłony z włókniny i siatek entomologicznych jako metodę chroniącą kalafior jednocześnie przed śmietką kapuścianą, tantnisiem krzyżowiaczkiem i chowaczami. Dla działkowca to najskuteczniejszy zabieg w całym sezonie: bariera fizyczna zamiast trzech różnych lustracji i oprysków. Po 5–6 tygodniach zdejmij osłony i wypiel grządkę Pod włókniną chwasty rosną równie dobrze jak kalafior, a nie da się ich usunąć bez odsłonięcia zagonu. Metodyka podaje, że po zdjęciu osłon, czyli po około 5–6 tygodniach od sadzenia, odchwaszczanie zwykle trzeba powtórzyć. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Ciepło i sucho po posadzeniu — sprawdź liście na pchełki Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Podlewaj równomiernie, zwłaszcza przy zawiązywaniu róży Kalafior potrzebuje najwięcej wody w okresie intensywnego przyrostu masy i tworzenia róży. Kluczowa jest jednak nie ilość, tylko równomierność: metodyka wskazuje susza, a po niej ulewa lub obfite podlewanie jako główną przyczynę pustych komór w głąbie i brzegowego zamierania liści sercowych. Nagły skok wzrostu rozrywa tkankę. Zadbaj o bor i molibden, odpuść późny azot Dwa najczęstsze zaburzenia kalafiora u działkowca to wcale nie choroby, tylko niedobory. Brak molibdenu daje biczykowatość liści — blaszka zanika, zostaje sam nerw, a roślina może w ogóle nie zawiązać róży. Brak boru daje brunatne róże i puste, zbrązowiałe przestrzenie w głąbie. Metodyka dodaje ostrzeżenie: późne dokarmianie azotem, gdy zawiązek róży jest już widoczny, nie zwiększa plonu, a stymuluje powstawanie pustych komór. Chłodne noce i wilgoć — mączniak rzekomy kapustnych Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost. Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.
Lipiec	Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej przyjeżdża na grządkę razem z rozsadą — z zakażonej ziemi w rozsadniku albo z torfu. Metodyka jest bezwzględna: rozsada, w której 1% korzeni ma zgrubienia, nie nadaje się do wysadzenia w pole, bo nie da plonu handlowego. Jedna chora bryła korzeniowa zasiedla grządkę na wiele lat. Zaraz po posadzeniu nakryj rośliny włókniną lub siatką Metodyka wskazuje osłony z włókniny i siatek entomologicznych jako metodę chroniącą kalafior jednocześnie przed śmietką kapuścianą, tantnisiem krzyżowiaczkiem i chowaczami. Dla działkowca to najskuteczniejszy zabieg w całym sezonie: bariera fizyczna zamiast trzech różnych lustracji i oprysków. Po 5–6 tygodniach zdejmij osłony i wypiel grządkę Pod włókniną chwasty rosną równie dobrze jak kalafior, a nie da się ich usunąć bez odsłonięcia zagonu. Metodyka podaje, że po zdjęciu osłon, czyli po około 5–6 tygodniach od sadzenia, odchwaszczanie zwykle trzeba powtórzyć. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Ciepło i sucho po posadzeniu — sprawdź liście na pchełki Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Podlewaj równomiernie, zwłaszcza przy zawiązywaniu róży Kalafior potrzebuje najwięcej wody w okresie intensywnego przyrostu masy i tworzenia róży. Kluczowa jest jednak nie ilość, tylko równomierność: metodyka wskazuje susza, a po niej ulewa lub obfite podlewanie jako główną przyczynę pustych komór w głąbie i brzegowego zamierania liści sercowych. Nagły skok wzrostu rozrywa tkankę. Zadbaj o bor i molibden, odpuść późny azot Dwa najczęstsze zaburzenia kalafiora u działkowca to wcale nie choroby, tylko niedobory. Brak molibdenu daje biczykowatość liści — blaszka zanika, zostaje sam nerw, a roślina może w ogóle nie zawiązać róży. Brak boru daje brunatne róże i puste, zbrązowiałe przestrzenie w głąbie. Metodyka dodaje ostrzeżenie: późne dokarmianie azotem, gdy zawiązek róży jest już widoczny, nie zwiększa plonu, a stymuluje powstawanie pustych komór. Chłodne noce i wilgoć — mączniak rzekomy kapustnych Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost. Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.
Sierpień	Po 5–6 tygodniach zdejmij osłony i wypiel grządkę Pod włókniną chwasty rosną równie dobrze jak kalafior, a nie da się ich usunąć bez odsłonięcia zagonu. Metodyka podaje, że po zdjęciu osłon, czyli po około 5–6 tygodniach od sadzenia, odchwaszczanie zwykle trzeba powtórzyć. Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Podlewaj równomiernie, zwłaszcza przy zawiązywaniu róży Kalafior potrzebuje najwięcej wody w okresie intensywnego przyrostu masy i tworzenia róży. Kluczowa jest jednak nie ilość, tylko równomierność: metodyka wskazuje susza, a po niej ulewa lub obfite podlewanie jako główną przyczynę pustych komór w głąbie i brzegowego zamierania liści sercowych. Nagły skok wzrostu rozrywa tkankę. Zadbaj o bor i molibden, odpuść późny azot Dwa najczęstsze zaburzenia kalafiora u działkowca to wcale nie choroby, tylko niedobory. Brak molibdenu daje biczykowatość liści — blaszka zanika, zostaje sam nerw, a roślina może w ogóle nie zawiązać róży. Brak boru daje brunatne róże i puste, zbrązowiałe przestrzenie w głąbie. Metodyka dodaje ostrzeżenie: późne dokarmianie azotem, gdy zawiązek róży jest już widoczny, nie zwiększa plonu, a stymuluje powstawanie pustych komór. Chłodne noce i wilgoć — mączniak rzekomy kapustnych Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost. Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.
Wrzesień	Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Przed zawiązaniem róży rozchyl liście sercowe Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost. Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.
Październik	Zawieś pułapkę na śmietkę i sprawdzaj ją 2 razy w tygodniu Dwa razy w tygodniu przeglądaj liście na gąsienice Zaglądaj pod liście — mszyce i mączlik Pieluj płytko i nie dopuszczaj do kwitnienia chwastów Metodyka wymienia zachwaszczenie jako czynnik podnoszący wilgotność powietrza wokół roślin, czyli napędzający mączniaka rzekomego. Chwasty kapustowate — tasznik, tobołki, rzodkiew świrzepa, gorczyca polna — są dodatkowo żywicielami kiły kapusty i miejscem, gdzie rozwijają się pierwsze pokolenia bielinków, mszyc i rolnic. Kwitnące chwasty wabią śmietki i motyle nektarem. Ciepła, parna noc pod koniec lipca — czerń krzyżowych Od zawiązania róży oglądaj rośliny co 7–10 dni Nie opóźniaj zbioru róż, zwłaszcza jesienią Metodyka mówi to wprost: opóźnienie zbioru róż kalafiora, szczególnie w uprawie jesiennej, sprzyja porażeniu przez czerń krzyżowych i szarą pleśń. Do tego przetrzymana, przejrzewająca róża przy długotrwałym zwilżeniu zaczyna gnić bakteryjnie, a przerośnięte róże wytwarzają puste komory w głąbie. Kilka dni zwłoki potrafi zamienić dobry plon w kompost. Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.
Listopad	Po zbiorze usuń głąby razem z korzeniami Głąby i korzenie zostawione w ziemi to zimowisko niemal wszystkich problemów kalafiora naraz: na głąbach zimuje mszyca kapuściana i tantniś, w galasach na korzeniach larwy chowacza galasówka, w resztkach kryją się rolnice, a sprawca czarnej zgnilizny przeżywa w nich dwa lata. Przy kile kapusty rzecz jest jeszcze pilniejsza — porażone korzenie trzeba wyjąć, zanim się rozłożą i uwolnią zarodniki przetrwalnikowe do gleby.

Zależne od pogody i obserwacji

Okno pogodowe na zabieg

Choroby

Kiła kapusty Plasmodiophora brassicae — Na korzeniach bocznych i na korzeniu palowym pojawiają się charakterystyczne wyrośla — zgrubienia widoczne już po kilkunastu dniach od infekcji. Zablokowany transport wody i składników powoduje więdnięcie i zamieranie roślin. Rośliny porażone wcześnie (BBCH 13-19) nie są w stanie wytworzyć róży i zamierają.
Mączniak rzekomy kapustnych Hyaloperonospora parasitica — U starszych roślin oliwkowożółte plamy na górnej stronie dolnych liści, a na spodniej stronie, przy wysokiej wilgotności, obfity białoszary nalot zarodników. Porażone liście opadają, a miejsca po nich są łatwą drogą infekcji dla bakterii czarnej zgnilizny. Na etapie rozsady porażone siewki szybko zamierają.
Czerń krzyżowych Alternaria spp. — Najczęściej porażane są dolne, starsze liście. Pojawiają się na nich różnej wielkości koncentryczne, ciemno zabarwione plamy, zwykle z żółtawą obwódką, pokryte mączystym ciemnobrązowym nalotem zarodników. Tkanka w tych miejscach zamiera i wykrusza się, zostają dziury. Na kalafiorze powoduje też zgorzel podstawy głąba i brązowienie róż.
Czarna zgnilizna kapustnych Xanthomonas campestris pv. campestris — Pierwsze objawy w okresie tworzenia róż (BBCH 41): lekko żółknące plamy na obrzeżach liści, które szybko przybierają charakterystyczny kształt litery V skierowanej do środka liścia. Druga cecha rozpoznawcza to czernienie wiązek przewodzących postępujące w głąb rośliny — na przekroju głąba widać czarne wiązki naczyniowe.
Bakteryjne gnicie róż kalafiora Pseudomonas syringae pv. maculicola — Początkowo małe wodniste plamki, które szybko powiększają się i obejmują cały organ. Na różach ciemnobrązowe do brązowoczarnych, zapadające się plamy. Występuje najczęściej na przejrzewających różach w uprawie jesiennej, gdy zwilżenie powierzchni róży jest długotrwałe. Wtórnie dołączają bakterie pektynolityczne. Gnijące rośliny nieprzyjemnie pachną.
Szara pleśń Botryotinia fuckeliana — Na róży brązowe, wodniste plamy różnej wielkości; przy chłodnej i wilgotnej pogodzie pokrywają się szarym nalotem zarodników. Na liściach początkowo rozległe wodniste plamy, z czasem także pokryte szarym nalotem zarodnikującej grzybni.
Zgorzel siewek kapustnych Pythium spp., Fusarium spp., Rhizoctonia solani — Potocznie czarna nóżka. Zgorzel przedwschodowa to zamieranie kiełków, zanim wydostaną się na powierzchnię. Zgorzel powschodowa: siewki pojedynczo lub placowo słabo rosną, żółkną, więdną i obumierają, a szyjka korzeniowa jest zbrunatniała i przewężona.
Brzegowe zamieranie liści sercowych (tipburn) — Na obwodzie najmłodszych liści sercowych pojawiają się jasnobrązowe nekrozy, stopniowo czerniejące. Objawy widoczne przez cały okres wegetacji. U kalafiora brązowiejące końce liści sprzyjają następnie bakteryjnemu gniciu róż.
Puste komory głąba — Puste przestrzenie lub jamistość widoczne na pionowym przekroju róży, często zaczynające się od górnej części głąba i kończące u podstawy nieregularnym otworem. Tkanka wokół otworu brązowieje. Otwory są miejscem infekcji dla grzybów i bakterii.
Biczykowatość liści (niedobór molibdenu) — We wczesnym okresie uprawy blaszki liściowe redukują się po obu stronach nerwu, a w skrajnych przypadkach zostaje sam skrócony nerw główny. Może dojść do zaniku stożka wzrostu i całkowitego braku róży.

Szkodniki

Śmietka kapuściana Delia radicum — Larwy I pokolenia żerują w korzeniu głównym i szyjce korzeniowej świeżo posadzonej rozsady — już 3 larwy w roślinie hamują wzrost, a często ją zabijają. Uszkodzone rośliny słabo rosną, więdną i łatwo wychodzą z ziemi. Larwy II i III pokolenia drążą korytarze w nerwach liści i uszkadzają róże.
Pchełki Phyllotreta spp. — Chrząszcze wygryzają liczne drobne otwory w liściach, zmniejszając powierzchnię asymilacyjną i powodując utratę wody. Przy masowym wystąpieniu rośliny więdną, liście brązowieją i zamierają. Szczególnie groźne dla młodej rozsady.
Chowacze Ceutorhynchus spp. — Chowacz brukwiaczek: larwy żerują w wierzchołkach wzrostu, pędach i ogonkach liściowych, porażone rośliny nie wytwarzają róż. Chowacz czterozębny: chrząszcze wygryzają nieregularne dziury w blaszce, larwy uszkadzają główne nerwy liści. Chowacz galasówek: na szyjce korzeniowej lub korzeniu głównym narośle o średnicy około 1 cm z korytarzem i larwą w środku.
Drążyny Baris spp. — Larwy drążą chodniki w głąbie. Jeśli uszkodzą stożek wzrostu, kalafior nie wytwarza róży albo wyrastają liczne małe główki lub rozpierzchłe róże. Silnie uszkodzone rośliny łamią się u nasady róży, młode karłowacieją.
Mszyca kapuściana Brevicoryne brassicae — Żeruje w koloniach; opanowane liście skręcają się i odbarwiają, tkanka bywa różowofioletowa. Jeśli mszyce zasiedlą liście środkowe, kalafior nie wytwarza róży. Róże zasiedlone przez mszyce tracą wartość handlową, a młode rośliny mogą zamierać.
Mszyca brzoskwiniowa Myzus persicae — Liście skręcają się i odbarwiają. Jeśli mszyce zaatakują rozsadę, kalafior nie wytwarza róży. Jest wektorem około 100 wirusów roślinnych — to jej główne znaczenie.
Mączlik warzywny Aleyrodes proletella — Osobniki dorosłe i larwy żerują na dolnej stronie liści i wydalają rosę miodową; rozwijające się na niej grzyby sadzakowe ograniczają asymilację. Rośliny są zanieczyszczone jajami i larwami. Metodyka podaje, że w ostatnich latach stwarza duże zagrożenie w uprawie kalafiora.
Gnatarz rzepakowiec Athalia rosae — Larwy, nazywane czarną liszką, powodują gołożery na młodych roślinach i szkieletowanie liści na starszych. Są bardzo żarłoczne — przy dużej liczebności wystarczy kilka dni, aby całkowicie zniszczyły rozsadę. W początkowym okresie żerowania trudne do wykrycia.
Paciornica krzyżowianka Contarinia nasturtii — Larwy uszkadzają liście sercowe — zanika stożek wzrostu i róża w ogóle się nie tworzy albo formuje się kilka małych różyczek. Ogonki liściowe grubieją, skręcają się i kędzierzawią. Widoczne bywają skorkowaciałe blizny, ale niekiedy uszkodzenia są niewielkie i niewidoczne. Silnie uszkodzone rośliny atakują potem choroby gnilne.
Bielinek kapustnik Pieris brassicae — Młode gąsienice żerują gromadnie, starsze rozchodzą się po roślinie i szkieletują liście, zostawiając grubsze nerwy. Roślina zostaje zanieczyszczona odchodami. Znaczenie gospodarcze ma drugie pokolenie.
Bielinek rzepnik Pieris rapae — Gąsienice żerują pojedynczo, początkowo wygryzając dziury między nerwami, później wgryzają się do róż. Róże są zanieczyszczone odchodami i nie nadają się do handlu.
Tantniś krzyżowiaczek Plutella xylostella — Gąsienice pokolenia wiosennego żerują w liściach sercowych i w różach; rośliny z uszkodzonym stożkiem wzrostu nie zawiązują róż. Początkowo minują liście, później zjadają miękisz, przez co w liściach zewnętrznych powstają charakterystyczne okienka.
Piętnówka kapustnica Mamestra brassicae — Gąsienice początkowo wygryzają w liściach duże, okrągłe otwory, zostawiając brzegi i nerwy. Później wgryzają się do róż, które zostają zanieczyszczone odchodami i gniją. Metodyka nazywa ją bardzo groźnym szkodnikiem.
Błyszczka jarzynówka Autographa gamma — Gąsienice dziurawią liście i powodują gołożery. Na roślinie i wokół niej widać brązowe odchody. Liście zostają nadgryzione lub całkowicie zjedzone.
Rolnice Agrotinae — Młode gąsienice uszkadzają liście lub podcinają wschodzące rośliny, co daje typowe placowe wypadanie roślin wiosną. Jedna gąsienica może zniszczyć do kilkunastu roślin. Starsze stadia w dzień kryją się w glebie, nocą podgryzają rośliny przy ziemi. Ponad 90% uszkodzeń powoduje rolnica zbożówka.
Drutowce Elateridae (larwy sprężykowatych) — Larwy podgryzają i zjadają podziemne części roślin przez cały okres wegetacji. Znacznie większe szkody w lata wilgotne. Rozwój jednego pokolenia trwa 4-5 lat, więc raz zasiedlone stanowisko pozostaje problemem na kilka sezonów.
Pędraki Melolontha melolontha i inne chrabąszczowate — Larwy wygryzają w korzeniach rany, przez które wnikają bakterie i grzyby chorobotwórcze — stąd gnicie korzeni. Pędraki żerują na głębokości do 25 cm. Największe szkody chrabąszcz majowy powoduje w trzecim roku żerowania.
Mątwik burakowy Heterodera schachtii — Enzymy wprowadzane przez nicienia zaburzają rozwój rośliny: wzrost jest zahamowany, liście żółkną, a system korzeniowy tworzy tak zwaną brodę z ciągle wyrastających korzeni przybyszowych. Cysty z jajami przetrwają w glebie wiele lat.
Ślimaki Gastropoda — Uszkadzają zarówno wschody, jak i rozsadę: wygryzają dziury w liściach, niekiedy powodując całkowity gołożer, albo zeskrobują tkankę zostawiając górną skórkę. Żerują w nocy, w dzień kryją się między liśćmi. O ich obecności świadczą ślady śluzu na liściach i podłożu.
Ptaki, zając i królik Aves, Lepus europaeus, Oryctolagus cuniculus — Młode rośliny zjadają gołębie, gawrony i kawki. Zając i królik potrafią wyrządzić duże straty w uprawie wiosennej, zwłaszcza gdy grządka leży blisko młodnika sosnowego, pagórków lub nasypów kolejowych.