Aronia czarnoowocowa 'UCONNAM166'
Aronia melanocarpa 'UCONNAM166' krzew owocowy
Odmiana rośliny Aronia czarnoowocowa (Aronia melanocarpa). Zalecenia poniżej dotyczą gatunku.
Co zrobić w październiku
- Sadzenie Materiał gołokorzenny — sadź w mar, kwi, paź, lis · zalecenie ogólne dla grupy
- Sprawdzaj spody liści — przędziorek chmielowiec
- Przeglądaj młode pędy na mszyce
- Nowe krzewy sadź jesienią Aronia bardzo wcześnie rusza wiosną, więc przy sadzeniu wiosennym łatwo uszkodzić nabrzmiałe pąki. Jesienią gleba jest wilgotna i krzew zdąży się ukorzenić przed zimą.
- Co 3–4 lata sprawdź odczyn gleby i w razie potrzeby wapnuj Aronia znosi glebę kwaśną, ale najlepiej rośnie w lekko kwaśnej. Na glebie silnie zakwaszonej gorzej pobiera składniki i jest bardziej podatna na choroby i stresy.
- Po kwitnieniu oglądaj liście i usuwaj te z plamami Plamistość liści to najczęstsza choroba aronii; przy silnym porażeniu krzew traci liście przed czasem i plon wyraźnie spada. Środków chemicznych do jej zwalczania metodyka nie przewiduje — liczy się usuwanie źródła infekcji.
- Dwa tygodnie po kwitnieniu obejrzyj liście i owoce — parch
- Od końca maja oglądaj pąki i owoce — rdza
- Jesienią wygrab i usuń opadłe liście Plamistość liści i parch zimują na opadłych, porażonych liściach i wiosną właśnie z nich zakażają krzew.
- Kontroluj pułapki na muszkę plamoskrzydłą
- Zbieraj owoce w dojrzałości zbiorczej swojej odmiany Termin zbioru zależy od odmiany i rozciąga się od sierpnia do jesieni. Szybkie schłodzenie owoców po zbiorze ogranicza gnicie.
Pielęgnacja
- Sadzenie Materiał gołokorzenny — sadź w mar, kwi, paź, lis · zalecenie ogólne dla grupy
- Siew Wysiew przed zimą, na mróz
Zalecenia ogólne dla gatunku — odmiana dziedziczy je po nim.
Wymagania
| Stanowisko | słońce, półcień |
|---|---|
| Kwitnienie | maj |
| Kolor kwiatów | biały |
| Gleba | uboga, przepuszczalna |
| Wilgotność | umiarkowanie wilgotna |
| Odczyn | kwaśna, lekko kwaśna, obojętna, zasadowa |
| Mrozoodporność | w pełni mrozoodporna · strefa 3+ |
Kalendarz zabiegów
Zabiegi opisane dla rodzaju — wybrane te, które dotyczą także tego gatunku i odmiany.
| Styczeń |
|
|---|---|
| Luty |
|
| Marzec |
|
| Kwiecień |
|
| Maj |
|
| Czerwiec |
|
| Lipiec |
|
| Sierpień |
|
| Wrzesień |
|
| Październik |
|
| Listopad |
|
Zależne od pogody i obserwacji
- Jeśli podlewasz, to pod krzew, nie po liściach Aronia dobrze znosi i suszę, i nadmiar wody, ale mokre liście sprzyjają plamistości liści i szarej pleśni.
- Okno pogodowe na zabieg
Choroby
- Plamistość liści aronii Phyllosticta spp., Mycosphaerella spp., Alternaria spp. — Zwykle od drugiej połowy maja na całej blaszce drobne, brązowawe, okrągławe plamki, które przy sprzyjającej pogodzie zlewają się w rozległe nekrozy. Po wyschnięciu plamy jaśnieją, a ich brzegi grubieją. Przy silnym porażeniu krzew przedwcześnie traci liście.
- Szara pleśń Botrytis cinerea — Kwiaty brunatnieją i zasychają, a grzyb przerasta z nich do zawiązków. Na owocach miękkie, brązowe plamy gnilne z szarym, pylącym nalotem.
- Brunatna zgnilizna Monilinia aucupariae — Wczesną wiosną grzyb rozwija się wzdłuż głównych nerwów młodych liści, potem poraża pąki kwiatowe i krótkopędy. Na liściach i kwiatach pojawia się nalot zarodników, a zakażone przez nie młode zawiązki gniją i opadają.
- Parch gruszy na aronii Venturia pyrina — Na liściach, zwykle wzdłuż głównego nerwu, najpierw oliwkowozielonkawe, potem brunatne, aksamitne, okrągławe plamy. Na owocach duże plamy od jasnobrązowych do ciemnobrunatnych; rosnące owoce pękają przy suchych, korkowatych plamach, tworząc głębokie szczeliny.
- Rdza pigwy na aronii Gymnosporangium spp. — Najczęściej na pąkach kwiatowych i owocach, rzadziej na liściach: porażone pąki nadmiernie nabrzmiewają, a działki kielicha i owoce pokrywają się jaskrawopomarańczowymi plamkami. W połowie lata na plamach wyrastają stożkowate wyrostki z zarodnikami.
Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.
Szkodniki
- Przędziorek chmielowiec Tetranychus urticae — Wysysa soki ze spodu liści; na górnej stronie żółte, zlewające się plamki, liście brązowieją, zawijają brzegi i opadają. Krzew słabiej zawiązuje pąki, owoce mają mniej cukru, a osłabione rośliny gorzej zimują.
- Zwójka różóweczka i inne zwójkówki liściowe Archips rosana — Gąsienice wygryzają dziurki i szkieletują liście, zwijają je w rulon albo sprzędzają całe rozety; przy gradacji niszczą też kwiatostany i zawiązki owoców.
- Omacnica jarzębianka Acrobasis advenella — Gąsienice zimują w spękaniach kory u dołu pędów, a gdy ruszają pąki, wchodzą w kwiatostany i wyjadają pąki kwiatowe, stopniowo je oprzędzając — plon wyraźnie spada. Jedno pokolenie w roku; motyle latają w lipcu i sierpniu.
- Tutkarz bachusek Rhynchites bacchus — Chrząszcze uszkadzają pąki liściowe i kwiatowe i nakłuwają zawiązki; od końca maja do sierpnia samice składają jaja do zawiązków, a larwy żerują wewnątrz owoców. Młode chrząszcze w sierpniu i wrześniu uszkadzają pąki na młodych pędach.
- Przędzeń gruszowy Neurotoma saltuum — Larwy żerują gromadnie na liściach, szkieletując je i otaczając miejsce żerowania srebrzystą przędzą. Dorosłe błonkówki pojawiają się w maju i czerwcu, larwy zimują w kokonach w glebie.
- Chrabąszcz majowy (pędraki) Melolontha melolontha — Chrząszcze szkieletują liście, przy gradacji aż do gołożeru. Pędraki podgryzają szyjkę korzeniową i korzenie — krzewy słabną, więdną i zamierają, najczęściej na najmłodszych nasadzeniach, zwłaszcza w pobliżu lasów. Podobnie szkodzi chrabąszcz kasztanowiec.
- Ogrodnica niszczylistka Phyllopertha horticola — Chrząszcze nalatują w końcu maja i w czerwcu i nieregularnie szkieletują liście, czasem uszkadzają zawiązki. Pędraki żywią się głównie korzeniami traw, sporadycznie krzewów. Szkody na aronii nie są duże; podobnie szkodzi guniak czerwczyk.
- Osiewnik rolowiec (drutowce) Agriotes lineatus — Larwy — drutowce — żerują na korzeniach; uszkodzone korzenie gniją, a krzewy więdną i zasychają. Najbardziej zagrożone są młode nasadzenia na miejscu łąki, pastwiska lub ugoru.
- Opuchlaki (truskawkowiec i lucernowiec) Otiorhynchus sulcatus, Otiorhynchus ligustici — Chrząszcze wyjadają wiosną pąki, potem wygryzają półkoliste zatoki na brzegach liści i obrączkują młode pędy u nasady. Larwy ogryzają korę korzeni i niszczą drobne korzenie — krzewy słabną, jednoroczne mogą zamierać.
- Mszyce Aphididae — Wysysają soki z młodych pędów i liści; pędy się deformują, liście skręcają i odbarwiają, wzrost słabnie. Na rosie miodowej rozwijają się grzyby sadzakowe, które brudzą owoce.
- Naliściaki Phyllobius spp. (m.in. Phyllobius maculicornis) — Chrząszcze wygryzają ząbkowane zatoki na brzegach liści, najczęściej w czerwcu i lipcu. Larwy żyją w glebie na korzeniach roślin zielnych i strat nie powodują.
- Piędzik przedzimek Operophtera brumata — Gąsienice od końca marca lub kwietnia wyjadają pąki, kwiaty i dziury w liściach, niszczą słupki i pręciki oraz zawiązki; przy masowym pojawie gołożer. Samice nie latają — w październiku i listopadzie wchodzą na pędy i składają jaja w szczelinach kory.
- Misecznik śliwowiec Parthenolecanium corni — Larwy od marca wysysają soki z pędów, powodując zamieranie kory i łyka; latem młode larwy żerują na liściach. Pędy słabiej rosną i zasychają, owoce drobnieją, a czarny nalot grzybów sadzakowych brudzi pędy i owoce.
- Muszka plamoskrzydła Drosophila suzukii — Samica nacina skórkę dojrzewającego owocu i składa w nim jaja; larwy żerują w miąższu i niszczą owoc.
Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.
Dane o tej roślinie pochodzą z: Extension Gardener Plant Toolbox, TRY — Categorical Traits Dataset, The Woody Plant Seed Manual (Agriculture Handbook 727, 2008), Wikidata, Wikipedia (polska), e-katalogroslin.pl. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.