Bodziszek czerwony

Geranium sanguineum bylina

Inne nazwy: Bodziszek krwisty

Co zrobić w październiku

Gdy liście zaschną, zetnij kępę i wynieś resztki Ścinanie zeschniętych pędów po okresie wegetacji to jeden z podstawowych zabiegów przy bylinach. Przy bodziszku ma dodatkowe uzasadnienie ochroniarskie: patogeny powodujące plamistość liści i septoriozę zimują na resztkach roślinnych — piknidia i zarodniki septoriozy przezimowują właśnie w podłożu, na opadłych liściach — a metodyka zaleca jesienne zbieranie liści po to, żeby nie dopuścić do przezimowania grzybów chorobotwórczych. Zwarty kobierzec bodziszka zatrzymuje własne zaschnięte liście przy ziemi, więc bez tego zabiegu wiosenne infekcje startują dokładnie z miejsca, w którym rosną nowe liście.
Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście

Pielęgnacja

Sadzenie Materiał z pojemnika — sadź w kwi–maj
Siew Wysiew pod osłony
Cięcie Zaraz po kwitnieniu (cze–lip)
Nawożenie Nie wymaga nawożenia
Zimowla Mrozoodporna — okrycia nie wymaga
Podlewanie Umiarkowane

Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.

Wymagania

Stanowisko	słońce, półcień
Wysokość	15 cm–40 cm
Szerokość	30 cm–61 cm
Kwitnienie	maj–wrz
Kolor kwiatów	purpurowy, różowy
Gleba	przepuszczalna, kamienista
Wilgotność	sucha
Odczyn	obojętna, zasadowa
Mrozoodporność	w pełni mrozoodporna · strefa 3+
Pokrój	bylina zielna
Zastosowanie	okrywowa, rabata, skalniak

Kalendarz zabiegów

Zabiegi opisane dla rodzaju — wybrane te, które dotyczą także tego gatunku i odmiany.

Luty	Słońce albo półcień — bodziszek zniesie jedno i drugie Bodziszek jest wdzięczny właśnie dlatego, że nie stawia twardych warunków: źródło podaje dla niego stanowiska słoneczne i półcieniste, więc trafisz z nim tam, gdzie inne kwitnące byliny już zawodzą — pod koronami drzew, na skarpie, przy północnej ścianie rabaty. To jest sedno jego zastosowania okrywowego: sadzisz go raz, w miejscu, którego nikomu nie chce się pielęgnować, i przez lata masz zieleń zamiast chwastów. Metodyka dokłada jedno ostrzeżenie ogólne, ważne przy okrywie: zbyt duże zagęszczenie roślin daje egzemplarze słabe, wiotkie i podatne na choroby. Wypleń perz przed sadzeniem — potem nie sięgniesz już do ziemi
Marzec	Słońce albo półcień — bodziszek zniesie jedno i drugie Bodziszek jest wdzięczny właśnie dlatego, że nie stawia twardych warunków: źródło podaje dla niego stanowiska słoneczne i półcieniste, więc trafisz z nim tam, gdzie inne kwitnące byliny już zawodzą — pod koronami drzew, na skarpie, przy północnej ścianie rabaty. To jest sedno jego zastosowania okrywowego: sadzisz go raz, w miejscu, którego nikomu nie chce się pielęgnować, i przez lata masz zieleń zamiast chwastów. Metodyka dokłada jedno ostrzeżenie ogólne, ważne przy okrywie: zbyt duże zagęszczenie roślin daje egzemplarze słabe, wiotkie i podatne na choroby. Wypleń perz przed sadzeniem — potem nie sięgniesz już do ziemi Pieluj tylko do czasu, aż okrywa się zewrze Bodziszek jest rośliną okrywową dokładnie dlatego, że po zwarciu kobierca przejmuje odchwaszczanie za Ciebie: gęste liście przy samej ziemi odcinają światło i chwasty nie kiełkują. Ale zanim to nastąpi — wiosną każdego roku, a przez cały pierwszy sezon po sadzeniu — ziemia między roślinami jest odkryta i zachowuje się jak każda inna. Metodyka przypomina, że chwasty nie tylko konkurują o wodę i składniki pokarmowe, ale bywają też źródłem infekcji patogenów i szkodników, a w nasadzeniach ozdobnych odradza herbicydy, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Garść kompostu wiosną i tyle — azotu nie dokładaj Bodziszek nie należy do bylin żarłocznych i próba „poprawienia” go nawozem azotowym jest jednym z niewielu sposobów, żeby mu zaszkodzić. Metodyka podaje regułę, która przy tej roślinie ma bezpośrednie przełożenie: nadmiar azotu daje bujny rozwój liści przy słabym kwitnieniu, a tkanki stają się wiotkie i podatne na patogeny oraz szkodniki; obfite nawożenie azotem przy niedoborze fosforu nasila w dużym stopniu choroby takie jak mączniaki prawdziwe i rdze, natomiast nawozy fosforowe i potasowe ich rozwój ograniczają. U rośliny, która ma tworzyć zwartą okrywę, bujny i wiotki przyrost oznacza dodatkowo dłużej utrzymującą się wilgoć w środku kępy.
Kwiecień	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Pieluj tylko do czasu, aż okrywa się zewrze Bodziszek jest rośliną okrywową dokładnie dlatego, że po zwarciu kobierca przejmuje odchwaszczanie za Ciebie: gęste liście przy samej ziemi odcinają światło i chwasty nie kiełkują. Ale zanim to nastąpi — wiosną każdego roku, a przez cały pierwszy sezon po sadzeniu — ziemia między roślinami jest odkryta i zachowuje się jak każda inna. Metodyka przypomina, że chwasty nie tylko konkurują o wodę i składniki pokarmowe, ale bywają też źródłem infekcji patogenów i szkodników, a w nasadzeniach ozdobnych odradza herbicydy, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Garść kompostu wiosną i tyle — azotu nie dokładaj Bodziszek nie należy do bylin żarłocznych i próba „poprawienia” go nawozem azotowym jest jednym z niewielu sposobów, żeby mu zaszkodzić. Metodyka podaje regułę, która przy tej roślinie ma bezpośrednie przełożenie: nadmiar azotu daje bujny rozwój liści przy słabym kwitnieniu, a tkanki stają się wiotkie i podatne na patogeny oraz szkodniki; obfite nawożenie azotem przy niedoborze fosforu nasila w dużym stopniu choroby takie jak mączniaki prawdziwe i rdze, natomiast nawozy fosforowe i potasowe ich rozwój ograniczają. U rośliny, która ma tworzyć zwartą okrywę, bujny i wiotki przyrost oznacza dodatkowo dłużej utrzymującą się wilgoć w środku kępy. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście
Maj	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Pieluj tylko do czasu, aż okrywa się zewrze Bodziszek jest rośliną okrywową dokładnie dlatego, że po zwarciu kobierca przejmuje odchwaszczanie za Ciebie: gęste liście przy samej ziemi odcinają światło i chwasty nie kiełkują. Ale zanim to nastąpi — wiosną każdego roku, a przez cały pierwszy sezon po sadzeniu — ziemia między roślinami jest odkryta i zachowuje się jak każda inna. Metodyka przypomina, że chwasty nie tylko konkurują o wodę i składniki pokarmowe, ale bywają też źródłem infekcji patogenów i szkodników, a w nasadzeniach ozdobnych odradza herbicydy, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście Dziury w liściach bez śladów śluzu — to psowacz bodziszkowy
Czerwiec	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Pieluj tylko do czasu, aż okrywa się zewrze Bodziszek jest rośliną okrywową dokładnie dlatego, że po zwarciu kobierca przejmuje odchwaszczanie za Ciebie: gęste liście przy samej ziemi odcinają światło i chwasty nie kiełkują. Ale zanim to nastąpi — wiosną każdego roku, a przez cały pierwszy sezon po sadzeniu — ziemia między roślinami jest odkryta i zachowuje się jak każda inna. Metodyka przypomina, że chwasty nie tylko konkurują o wodę i składniki pokarmowe, ale bywają też źródłem infekcji patogenów i szkodników, a w nasadzeniach ozdobnych odradza herbicydy, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście Dziury w liściach bez śladów śluzu — to psowacz bodziszkowy
Lipiec	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Pieluj tylko do czasu, aż okrywa się zewrze Bodziszek jest rośliną okrywową dokładnie dlatego, że po zwarciu kobierca przejmuje odchwaszczanie za Ciebie: gęste liście przy samej ziemi odcinają światło i chwasty nie kiełkują. Ale zanim to nastąpi — wiosną każdego roku, a przez cały pierwszy sezon po sadzeniu — ziemia między roślinami jest odkryta i zachowuje się jak każda inna. Metodyka przypomina, że chwasty nie tylko konkurują o wodę i składniki pokarmowe, ale bywają też źródłem infekcji patogenów i szkodników, a w nasadzeniach ozdobnych odradza herbicydy, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście Dziury w liściach bez śladów śluzu — to psowacz bodziszkowy
Sierpień	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Co kilka lat podziel kępy — i masz sadzonki za darmo Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście Dziury w liściach bez śladów śluzu — to psowacz bodziszkowy
Wrzesień	Sadź gęściej, niż podpowiada rozsądek — okrywa ma się zewrzeć Cała wartość bodziszka jako rośliny okrywowej bierze się z jednej rzeczy: gęstego kobierca liści, który odcina światło od ziemi i przez to ogranicza wzrost chwastów. Rozstawa decyduje o tym, czy dostaniesz kobierzec, czy pojedyncze kępki z odkrytą ziemią między nimi — a odkryta ziemia to chwasty i pielenie przez kolejne lata. Źródło PZD radzi sadzić dość gęsto, żeby rośliny szybko się rozrosły, i sadzić wiosną albo wczesną jesienią, kiedy gleba jest jeszcze ciepła i wilgotna. Zaściółkuj przerwy między młodymi roślinami Zanim bodziszek się zewrze, ziemia między roślinami stoi odkryta przez rok albo dwa i zachowuje się jak każda odkryta ziemia w ogrodzie: zarasta. Metodyka wskazuje ściółkowanie jako podstawową metodę zapobiegania kiełkowaniu i wzrostowi chwastów, obok rozkładania mat, i podkreśla, że pielenie w połączeniu ze ściółkowaniem jest wystarczające — nie ma potrzeby sięgania po herbicydy. Tym bardziej, że w nasadzeniach ozdobnych metodyka odradza je wprost, bo dostępne preparaty nie są selektywne. Ściółka trzyma też wilgoć, której świeżo posadzone rośliny potrzebują najbardziej. W pierwszym sezonie podlewaj regularnie — potem już prawie nigdy To jedyny rok, w którym bodziszek naprawdę czegoś od Ciebie chce. Źródło mówi o bylinach okrywowych jasno: w pierwszym roku trzeba je regularnie podlewać, później mają już niewielkie wymagania. Świeżo posadzona roślina korzysta wyłącznie z bryły, z którą przyszła z pojemnika, i dopóki nie wypuści korzeni w rodzimą glebę, susza jest dla niej groźna — a to właśnie w pierwszym sezonie decyduje się, czy okrywa zewrze się w przyszłym roku, czy będziesz uzupełniał wypady. Co kilka lat podziel kępy — i masz sadzonki za darmo Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście
Październik	Gdy liście zaschną, zetnij kępę i wynieś resztki Ścinanie zeschniętych pędów po okresie wegetacji to jeden z podstawowych zabiegów przy bylinach. Przy bodziszku ma dodatkowe uzasadnienie ochroniarskie: patogeny powodujące plamistość liści i septoriozę zimują na resztkach roślinnych — piknidia i zarodniki septoriozy przezimowują właśnie w podłożu, na opadłych liściach — a metodyka zaleca jesienne zbieranie liści po to, żeby nie dopuścić do przezimowania grzybów chorobotwórczych. Zwarty kobierzec bodziszka zatrzymuje własne zaschnięte liście przy ziemi, więc bez tego zabiegu wiosenne infekcje startują dokładnie z miejsca, w którym rosną nowe liście. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście
Listopad	Gdy liście zaschną, zetnij kępę i wynieś resztki Ścinanie zeschniętych pędów po okresie wegetacji to jeden z podstawowych zabiegów przy bylinach. Przy bodziszku ma dodatkowe uzasadnienie ochroniarskie: patogeny powodujące plamistość liści i septoriozę zimują na resztkach roślinnych — piknidia i zarodniki septoriozy przezimowują właśnie w podłożu, na opadłych liściach — a metodyka zaleca jesienne zbieranie liści po to, żeby nie dopuścić do przezimowania grzybów chorobotwórczych. Zwarty kobierzec bodziszka zatrzymuje własne zaschnięte liście przy ziemi, więc bez tego zabiegu wiosenne infekcje startują dokładnie z miejsca, w którym rosną nowe liście. Raz na dwa tygodnie rozgarnij kępę i obejrzyj liście

Zależne od pogody i obserwacji

Długa susza — dopiero teraz zadomowiona kępa potrzebuje wody Zadomowionego bodziszka nie podlewa się rutynowo i to jest jedna z głównych przyczyn, dla których warto go mieć na działce. Reaguj dopiero na suszę naprawdę długą — przy krótszej przerwie w opadach kępa poradzi sobie sama, a nadgorliwe podlewanie robi więcej szkody niż pożytku, bo utrzymuje wilgoć wewnątrz zwartego kobierca. Sygnałem realnego niedoboru wody jest, zgodnie z metodyką, brązowienie i zasychanie brzegów liści.
Tylko rośliny posadzone późną jesienią okryj przed mrozem Zadomowiony bodziszek jest w polskich warunkach byliną w pełni zimującą i nie wymaga okrywania — dlatego w tym rekordzie nie ma corocznego zabiegu zimowego. Wyjątek jest jeden i wynika wprost ze źródła: rośliny zakupione i posadzone późną jesienią trzeba koniecznie zabezpieczyć przed mrozem, bo nie zdążyły się ukorzenić i mróz wypycha je z gleby razem z bryłą. Metodyka dodaje, że nowo posadzone rośliny są w ogóle najbardziej narażone na niekorzystne warunki zimowe.
Upał i długo bez deszczu — sprawdź spody liści na przędziorka
Poplamiony liść wyszczypnij od razu Przy roślinie, której praktycznie nie da się opryskać, bo kwitnie od maja do września i jest oblegana przez zapylacze, usuwanie porażonych części jest najskuteczniejszym narzędziem, jakie masz. Metodyka stawia sprawę wprost: po stwierdzeniu chorób lub szkodników należy usuwać porażone części roślin, a jesienią zbierać opadłe liście, żeby nie dopuścić do przezimowania grzybów. Każdy zostawiony w kobiercu liść z plamami produkuje zarodniki dla sąsiednich — a w zwartej okrywie sąsiedni liść jest o centymetr dalej.
15–20°C, wilgotno i mokre liście — warunki dla mączniaka rzekomego
20–24°C i deszcz — optimum dla plamistości liści bodziszka

Choroby

Mączniak rzekomy bodziszka Peronospora geranii — Metodyka podaje dla tej choroby sprawcę i żywiciela, natomiast opis objawów jest wspólny dla całej grupy mączniaków rzekomych i różni się w zależności od gatunku rośliny: na górnej stronie liści pojawiają się przebarwienia i plamy — żółte, chlorotyczne, u niektórych żywicieli czerwieniejące — a w miejscu plam, po spodniej stronie liścia, widoczny jest obfity, jasny nalot zarodników. Silnie porażone liście brązowieją i obumierają, porażone liście szybko opadają, a roślina traci dekoracyjność. Zimuje grzybnia na roślinach.
Plamistość liści bodziszka Cercospora geranii, Phyllosticta geranii, Ramularia geranii — Na liściach pojawiają się pojedyncze lub liczne jasnobrązowe plamy, szybko się powiększające. Wokół plam może występować ciemniejsza obwódka o szerokości 1–2 mm. W miarę wzrostu blaszek liściowych martwa tkanka w obrębie plam wykrusza się, przez co w liściu powstają dziury. Przy dużym nasileniu choroby liście żółkną, brązowieją i masowo opadają. Na powierzchni obumarłych tkanek pojawiają się zarodniki grzyba: u Phyllosticta w postaci piknidii na powierzchni plam, u Cercospora — na spodniej stronie liści, gdzie przez aparaty szparkowe wyrastają w pęczkach trzonki z zarodnikami konidialnymi.
Septorioza bodziszka Septoria expansa — Na liściach brązowe plamy o średnicy od kilkunastu milimetrów do kilku centymetrów, otoczone ciemnobrązową lub czerwoną obwódką. Na powierzchni plam znajdują się liczne czarne punkty — piknidia, czyli skupienia zarodników grzyba; to jest cecha, po której odróżnisz septoriozę od pozostałych plamistości. Silnie porażone liście żółkną i masowo opadają. W czasie zwilżenia roślin z piknidiów uwalniane są zarodniki konidialne, przenoszone na sąsiednie rośliny z kroplami wody podczas opadów lub podlewania, a także przez owady; grzyb wnika do liści przez aparaty szparkowe. Objawy pojawiają się po kilku, a nawet kilkunastu dniach od infekcji. Piknidia i zarodniki zimują na resztkach roślin w podłożu.
Rdza bodziszka Puccinia spp. — Na górnej stronie liści pojawiają się liczne, okrągłe, żółte lub pomarańczowe plamy, a od spodu, w miejscu plam, tworzą się pomarańczowe lub ciemnobrązowe, wypukłe skupienia zarodników. Porażone liście ulegają deformacji, zasychają i opadają. Metodyka podaje dla rdzy bodziszka wyłącznie sprawcę (Puccinia spp.) i żywiciela — powyższy opis pochodzi z ogólnej charakterystyki rdz (s. 35–36).
Szara pleśń Botrytis cinerea — Na liściach tworzą się pojedyncze, wodniste, brązowe, szybko powiększające się plamy, które zamierają. Przy wysokiej wilgotności powietrza plamy są wodniste i gwałtownie zwiększają rozmiary, a na ich powierzchni pojawia się obfity, szary, pylący nalot zarodników; przy niskiej wilgotności plamy nie rozszerzają się, zasychają i wykruszają. Zakażenie następuje zwykle przez rany, także te zrobione podczas prac pielęgnacyjnych — u bodziszka realnym momentem ryzyka jest letnie cięcie kępy wykonane przy mokrej pogodzie. Na obumarłych tkankach tworzą się czarne, twarde sklerocja o średnicy 1–15 mm.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.

Szkodniki

Psowacz bodziszkowy Protemphytus carpini — Pilarz (błonkówka), którego larwy wygryzają w liściach bodziszka dziury nieregularnego kształtu, a przy silnym żerowaniu zjadają blaszki liściowe prawie w całości, z pozostawieniem samego unerwienia. To jedyny szkodnik, przy którym metodyka wymienia bodziszka jako jedynego żywiciela (tab. 14a, s. 87). Larwy błonkówek mają ciało segmentowane zaopatrzone w 10–11 par nóg — po tym odróżnisz je od gąsienic motyli. Uszkodzenia bywają mylone ze śladami żerowania ślimaków, ale larwy pilarza nie zostawiają błyszczących śladów zaschniętego śluzu.
Przędziorek chmielowiec Tetranychus urticae — Roztocz wysysający sok z liści. Objawem jest mozaikowate przebarwianie górnej strony liści na żółto — bodziszek wymieniony w metodyce z nazwy wśród żywicieli, obok tawuły japońskiej, jasnoty, pierwiosnka, tojeści i błonczatki (tab. 5, s. 60). Ciało samic owalne, długości 0,3–0,8 mm, barwy żółtej z brązowymi plamami, zielonej, żółtej, pomarańczowej lub czerwonawej w zależności od gatunku; samce nieco mniejsze, ze zwężonym końcem odwłoka. Osobniki dorosłe mają 4 pary odnóży, larwy 3 pary. Przy silnym uszkodzeniu liście nie są w stanie się zregenerować.
Węgorek chryzantemowiec Aphelenchoides ritzemabosi — Nicień żerujący i rozmnażający się wewnątrz liści i pąków kwiatowych roślin zielnych i krzewów. Objawy: zahamowany wzrost pędu głównego i rozwój pąków kwiatowych oraz ciemne, prawie czarne plamy na liściach pomiędzy nerwami — plamy zatrzymują się na nerwach i to odróżnia je od plamistości grzybowych. Metodyka wymienia „bodziszek wielkokwiatowy” (Geranium ibericum var. platypetalum) wśród licznych bylin-żywicieli (tab. 5, s. 60). Samica ma ciało nitkowate, długości 0,7–1,2 mm, bezbarwne, z głową wyraźnie wyodrębnioną od reszty ciała.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.

Odmiany

Odmiany dziedziczą zalecenia po gatunku; różnią się pokrojem, barwą i wysokością.

Bodziszek czerwony 'Album' Geranium sanguineum 'Album'
Bodziszek czerwony 'Apfelblute' Geranium sanguineum 'Apfelblute'
Bodziszek czerwony 'Compactum' Geranium sanguineum 'Compactum'
Bodziszek czerwony 'Elke' Geranium sanguineum 'Elke'
Bodziszek czerwony 'Max Frei' Geranium sanguineum 'Max Frei'
Bodziszek czerwony 'Roseum' Geranium sanguineum 'Roseum'

Dane o tej roślinie pochodzą z: Extension Gardener Plant Toolbox, Mrozoodporność wyprowadzona z zasięgu naturalnego (GBIF × CHELSA), RHS — profile roślin, Seed Germination Theory and Practice (1993), Serwisy Cooperative Extension amerykańskich uczelni, TRY Plant Trait Database (wydanie 6.0), Wikidata, Wikipedia (polska), urzadzamy.pl — rośliny. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.