Bukszpan wieczniezielony
Buxus sempervirens roślina ozdobna
Co zrobić we wrześniu
- Co 7–14 dni zaglądaj do WNĘTRZA krzewu
- Zawieś pułapkę feromonową i sprawdzaj ją co tydzień
- Latem sprawdzaj liście przez lupę — przędziorek bukszpanowiec
- Plamy na liściach i zamierające pędy — reaguj przy pierwszym krzewie
- Latem szukaj żółtozielonych plam na wierzchu liścia i nalotu od spodu
- Pojedynczy krzew odstający od reszty — sprawdź go u nasady
Pielęgnacja
- Sadzenie Materiał gołokorzenny — sadź w mar, kwi, paź, lis · zalecenie ogólne dla grupy
Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.
Kalendarz zabiegów
| Styczeń |
|
|---|---|
| Luty |
|
| Marzec |
|
| Kwiecień |
|
| Maj |
|
| Czerwiec |
|
| Lipiec |
|
| Sierpień |
|
| Wrzesień |
|
| Październik |
|
| Listopad |
|
| Grudzień |
|
Zależne od pogody i obserwacji
- W suszę podlewaj pod krzew, nigdy po liściach w słońcu Metodyka opisuje dwa błędy podlewania, które na bukszpanie kończą się dokładnie tak samo — brązowymi liśćmi, które potem bierze się za chorobę. Pierwszy to niedobór wody: wiosną i latem przy jej braku brzegi liści brązowieją i zasychają. Drugi to zwilżanie krzewu w pełnym słońcu, które przypieka liście i młode pędy. A zostawienie zwartego, gęstego krzewu mokrego na noc to prosta droga do szarej pleśni.
- Przy mroźnych, słonecznych dniach ocień krzew od południa Zestaw mróz plus ostre słońce jest dla zimozielonego krzewu gorszy niż sam mróz: liście na nasłonecznionej stronie nagrzewają się i parują, a zamarznięte korzenie nie mają czym tej wody uzupełnić. MODR uzasadnia podlewanie przedzimowe dokładnie tym mechanizmem i wprost wymienia poparzenie słoneczne jako objaw, który bywa mylony z żerowaniem ćmy. UWAGA: sam zabieg osłaniania nie jest w źródłach opisany — to wniosek z ich argumentacji, nie cytat.
- Usuwaj zeschnięte gałązki na bieżąco — w nich siedzą poczwarki MODR ostrzega, że w martwych częściach krzewu wciąż mogą znajdować się poczwarki ćmy bukszpanowej — zostawiona sucha gałązka to gotowe źródło następnego pokolenia. Metodyka dokłada regułę techniczną: obumarłe pędy wycina się poniżej miejsca nekrozy, nad silnym bocznym odgałęzieniem, bo cięcie w martwą tkankę zostawia w krzewie żywą grzybnię.
- Warunki sprzyjają wylęgowi gąsienic — zajrzyj do wnętrza krzewu
- Ciepła fala — skróć odstępy między przeglądami krzewu
- Przy kilku krzewach po prostu zbierz gąsienice ręcznie MODR stawia sprawę jasno: zwalczanie ćmy zaczyna się od metod niechemicznych, a przy niewielkiej liczbie małych krzewów najprostsze i najskuteczniejsze jest zebranie gąsienic i poczwarek ręką. Żadna metoda chemiczna nie usuwa poczwarek ukrytych w kokonach z przędzy — a ręka usuwa.
- Otrząśnij krzew albo spłucz gąsienice mocnym strumieniem wody Na większych krzewach i żywopłotach ręczne zbieranie przestaje nadążać. MODR poleca wtedy otrząsanie pojedynczych krzewów, a dla żywopłotów — spłukiwanie gąsienic i poczwarek strumieniem wody pod wysokim ciśnieniem. Metodyka potwierdza mechanizm od strony ogólnej: intensywny deszcz lub silny strumień wody zrzuca z roślin przędziorki, mszyce i drobne gąsienice.
- Biopreparat na młode gąsienice (L1–L2) — wieczorem, od środka krzewu
- Zabieg chemiczny na ćmę — dopiero na końcu i z rotacją substancji
- Wywar z wrotyczu jako zabieg zniechęcający
- Krzew, który nie odbił po zimie — wytnij u nasady, nie wyrzucaj na kompost MODR opisuje dwie sytuacje, w których bukszpan trzeba usunąć: gdy po zimie nie wypuszcza nowych przyrostów i gdy ćma zniszczyła go w sezonie tak, że pędy są martwe. Podaje przy tym pocieszającą obserwację — zdarza się, że krzew odbija od korzeni. Metodyka nakazuje z kolei usuwać i palić całe rośliny przy chorobach glebowych typu fytoftoroza, bo patogen zostaje w ziemi.
- Zabieg grzybobójczy po pierwszych objawach, przemiennie
Choroby
- Zamieranie pędów bukszpanu Calonectria pseudonaviculata (syn. Cylindrocladium buxicola) — Najgroźniejsza choroba bukszpanu w Europie — potrafi zabić cały żywopłot. Plamy na blaszkach liściowych, gwałtowne opadanie liści (krzew rzednie w kilka dni) oraz ciemne smugi na pędach, od których pęd zamiera. Widać to najpierw nisko i w środku krzewu, gdzie najdłużej utrzymuje się wilgoć. Wcześniejsze piśmiennictwo nazywa sprawcę Cylindrocladium buxicola — to ten sam grzyb.
- Plamistość liści bukszpanu Volutella buxi, Macrophoma candollei, Mycosphaerella sp. — Plamy na blaszkach liściowych i przedwczesne opadanie liści; zamierają pojedyncze gałązki, zwykle te osłabione, ale krzew nie ginie gwałtownie. Źródła opisują tych trzech sprawców razem, pod jedną nazwą jednostki chorobowej, i nie rozdzielają ich objawów. Czwarty sprawca wymieniany w tej samej rubryce — Cylindrocladium buxicola, dziś Calonectria pseudonaviculata — ma w tym pliku własny rekord, bo to on odpowiada za zamieranie pędów bukszpanu i to dla niego istnieje mierzony model warunków infekcji.
- Fytoftoroza bukszpanu Phytophthora citrophthora, P. cinnamomi, P. nicotianae — Objawy zaczynają się na części pędów, które szarzeją lub brązowieją, po czym choroba rozszerza się stopniowo na całą roślinę. U nasady, po niewielkim usunięciu kory, widać brązową zgniliznę sięgającą nawet 20 cm nad podłoże i schodzącą na korzenie. W nasadzeniu widać to jako pojedynczy krzew odstający wyglądem od zdrowych sąsiadów. Na roślinach liściastych rozwój choroby trwa znacznie dłużej niż na iglakach i bylinach.
- Mączniak prawdziwy bukszpanu Phyllactinia guttata — Nietypowy jak na mączniaka: objawy pojawiają się dopiero w okresie lata i nie mają postaci białego nalotu na wierzchu liścia. Na GÓRNEJ stronie liści widać żółtozielone plamy, a od SPODU delikatny, biały nalot grzybni. Wzrost porażonych roślin jest zahamowany, silnie porażone liście i pędy zamierają.
- Zgorzel zgnilakowa Pythium spp. (przede wszystkim Pythium ultimum) — Choroba roślin najmłodszych i najsłabiej ukorzenionych — siewek oraz sadzonek zielnych i zdrewniałych. Infekowane są korzenie i podstawa pędu, a nekroza może objąć nawet dwie trzecie sadzonki, powodując jej zamieranie lub bardzo silne zahamowanie wzrostu. Roślina więdnie mimo wilgotnej ziemi, korzenie są brązowe i rozpadają się przy pociągnięciu.
Szkodniki
- Ćma bukszpanowa Cydalima perspectalis — Najgroźniejszy szkodnik bukszpanu w Polsce. Stadium szkodliwym są gąsienice: zielone, z ciemnymi liniami po bokach i czarnymi kropkami na grzbiecie, osiągające nawet 4 cm długości. Żerowanie zaczyna się WEWNĄTRZ krzewu i dopiero potem przechodzi na zewnątrz, aż do całkowitego ogołocenia z liści (gołożer); starsze gąsienice zjadają całe liście wraz z młodymi pędami. Gąsienice potrafią w 2–3 tygodnie zniszczyć kilkudziesięcioletni krzew. Na uszkodzonych pędach zostają oprzędy i odchody o zapachu zgnilizny. Po defoliacji krzewy słabiej zimują i tracą siły na odbudowę liści, przez co mogą stopniowo usychać i zamierać. Poczwarki do 2 cm długości ukryte w kokonie z przędzy między liśćmi; motyle o rozpiętości skrzydeł 3,5–4,5 cm, forma jasna ma białawe skrzydła z szerokimi brązowymi obwódkami. Samica składa okrągłe, żółte jaja o średnicy 1 mm na spodniej stronie liści, w głębi krzewu, 200–500 jaj w jednym pokoleniu. W sprzyjających warunkach do 3 pokoleń w sezonie; przy 20°C od pierwszego stadium larwalnego do postaci dorosłej mija około 40 dni. Zimują młode gąsienice ostatniego pokolenia w kokonach zrobionych z dwóch liści bukszpanu sklejonych przędzą. Gatunek inwazyjny zawleczony z Azji, w Polsce znany od 2012 r., obecnie w 11 województwach; nie ma tu wrogów naturalnych, a toksyny bukszpanu kumulujące się w gąsienicy odstraszają ptaki.
- Przędziorek bukszpanowiec Eurytetranychus buxi — Roztocz żerujący na liściach bukszpanu; wysysanie soków daje jasne, mozaikowate przebarwienia blaszki liściowej. Ciało samic przędziorków owalne, długości 0,3–0,8 mm, barwy zależnej od gatunku; formy dorosłe mają 4 pary odnóży, larwy 3 pary.
- Wzdymacz bukszpanowy Eriophyes canestrini — Szpeciel powodujący zniekształcenie pędów wierzchołkowych. Ciało samic szpecieli robakowate lub wrzecionowate, długości do 0,2 mm, z dwiema parami odnóży w przedniej części ciała — samego roztocza w warunkach ogrodowych praktycznie się nie zobaczy, rozpoznaje się go po objawie.
- Miodówka bukszpanowa Psylla buxi (syn. Spanioneura buxi) — Pluskwiak o ciele długości do 5 mm, z dwiema parami przezroczystych skrzydeł ułożonych dachówkowato; larwy spłaszczone, najczęściej żółte z czarnym wzorem. Objawem jest biała, wełnista wydzielina na liściach i pędach oraz liście na wierzchołkach pędów zwinięte w charakterystyczny kształt kapuścianych główek.
- Pryszczarek bukszpanek Monarthropalpus flavus — Muchówka, której beznoge larwy żerują wewnątrz blaszki liściowej. Objaw to wypukłe, okrągłe, żółtawobrunatne plamy na liściach, czyli miny. Silnie zaatakowane liście przedwcześnie opadają, przez co krzew rzednie.
- Misecznik śliwowiec Parthenolecanium corni — Czerwiec, którego samice mają postać wypukłej tarczki. Na bukszpanie metodyka wiąże go z zahamowaniem wzrostu i zamieraniem pędów; wydzielana rosa miodowa pokrywa liście i porasta grzybami sadzakowymi.
- Skorupik jabłoniowy Lepidosaphes ulmi — Tarcznik o tarczce w kształcie przecinka, brązowawoszarej, przyklejonej do kory pędów i do liści. Na bukszpanie i runiance metodyka wiąże go z zahamowaniem wzrostu i z czasem zamieraniem pędów.
Odmiany
Odmiany dziedziczą zalecenia po gatunku; różnią się pokrojem, barwą i wysokością.
- Bukszpan wieczniezielony 'Angustifolia' Buxus sempervirens 'Angustifolia'
- Bukszpan wieczniezielony 'Aurea Pendula' Buxus sempervirens 'Aurea Pendula'
- Bukszpan wieczniezielony 'Aureovariegata' Buxus sempervirens 'Aureovariegata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Blauer Heinz' Buxus sempervirens 'Blauer Heinz'
- Bukszpan wieczniezielony 'Bullata' Buxus sempervirens 'Bullata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Elegans' Buxus sempervirens 'Elegans'
- Bukszpan wieczniezielony 'Elegantissima' Buxus sempervirens 'Elegantissima'
- Bukszpan wieczniezielony 'Fastigiata' Buxus sempervirens 'Fastigiata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Golden China' Buxus sempervirens 'Golden China'
- Bukszpan wieczniezielony 'Graham Blandy' Buxus sempervirens 'Graham Blandy'
- Bukszpan wieczniezielony 'Handsworthiensis' Buxus sempervirens 'Handsworthiensis'
- Bukszpan wieczniezielony 'Kermit' Buxus sempervirens 'Kermit'
- Bukszpan wieczniezielony 'King Midas' Buxus sempervirens 'King Midas'
- Bukszpan wieczniezielony 'Kraków' Buxus sempervirens 'Kraków'
- Bukszpan wieczniezielony 'Latifolia Maculata' Buxus sempervirens 'Latifolia Maculata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Marginata' Buxus sempervirens 'Marginata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Notata' Buxus sempervirens 'Notata'
- Bukszpan wieczniezielony 'Pyramidalis' Buxus sempervirens 'Pyramidalis'
- Bukszpan wieczniezielony 'Raket' Buxus sempervirens 'Raket'
- Bukszpan wieczniezielony 'Rotundifolia' Buxus sempervirens 'Rotundifolia'
- Bukszpan wieczniezielony 'Suffruticosa' Buxus sempervirens 'Suffruticosa'
- Bukszpan wieczniezielony 'Variegata' Buxus sempervirens 'Variegata'