Jodła hiszpańska 'Glauca'

Abies pinsapo 'Glauca' iglak

Odmiana rośliny Jodła hiszpańska (Abies pinsapo). Zalecenia poniżej dotyczą gatunku.

Co zrobić w październiku

Sadzenie Materiał z pojemnika — sadź w kwi–paź · z bryłą ziemi w mar, kwi, sie, wrz, paź · zalecenie ogólne dla grupy
Sadź wczesną jesienią albo bardzo wczesną wiosną Drzewko z bryłą korzeniową albo z gołym korzeniem musi zdążyć się ukorzenić, zanim przyjdzie mróz albo zanim przyjdą upały i wysychanie gleby. Posadzone w środku lata jodła nie ma czym pobierać wody i przez pierwszy rok walczy o życie zamiast rosnąć.
Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach
Jesienią podlej obficie i przykryj ziemię ściółką Zimowe przesuszenie zaczyna się od tego, że ziemia pod drzewkiem zamarza głęboko i na długo. Warstwa ściółki spowalnia przemarzanie podłoża, a obfite podlanie przed zamarznięciem gruntu daje korzeniom zapas, z którego drzewko będzie żyło przez całą zimę. To najtańsze zabezpieczenie, jakie masz, i trzeba je zrobić przed pierwszymi trwałymi mrozami, nie po nich.
Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów
Jesienią zbierz opadłe igły i chore resztki Prawie wszystkie patogeny jodły zimują tam, gdzie je zostawisz: apotecja osutki na chorych i opadłych igłach, piknidia grzybów zamierania pędów na obumarłych pędach, sklerocja szarej pleśni w glebie, grzybnia brunatnej pleśni śniegowej na opadłych igłach. Wiosną z tych samych resztek wychodzi pierwsza fala zarodników, którą prądy powietrza niosą na całe drzewko.

Pielęgnacja

Sadzenie Materiał z pojemnika — sadź w kwi–paź · z bryłą ziemi w mar, kwi, sie, wrz, paź · zalecenie ogólne dla grupy
Cięcie Nie wymaga regularnego cięcia
Nawożenie Nawóz dla roślin kwaśnolubnych (kwi) · zalecenie ogólne dla grupy
Zimowla Okryj agrowłókniną · zalecenie ogólne dla grupy

Zalecenia ogólne dla gatunku — odmiana dziedziczy je po nim.

Wymagania

Stanowisko	słońce · szacunek
Mrozoodporność	mrozoodporna pod okryciem · strefa 6+

Kalendarz zabiegów

Zabiegi opisane dla rodzaju — wybrane te, które dotyczą także tego gatunku i odmiany.

Styczeń	Zimą przejrzyj dziesięć pędów pod lupą — spód igieł i korę Ciepły dzień w środku zimy — osłoń jodłę od wiatru Najczęstsza przyczyna „przypalonych” iglaków po zimie to nie mróz, tylko przesuszenie części nadziemnych. Po długiej, mroźnej zimie podłoże jest jeszcze zamarznięte, a gdy temperatura powietrza podskoczy powyżej 10°C, drzewko rusza z wegetacją i przy suchym wietrze gwałtownie traci wodę przez transpirację — nie mając jak jej uzupełnić z zamarzniętej ziemi. Igły brązowieją i obumierają, najsilniej od strony nawietrznej. Strząśnij śnieg z gałęzi, gdy zalega tygodniami Brunatna pleśń śniegowa rozwija się dokładnie tam, gdzie pędy tkwią pod śniegiem: grzyb potrzebuje wysokiej wilgotności i temperatury około 15°C, a rozwija się także pod szczelnym okryciem bez wymiany powietrza — nawet bez śniegu. Igły i młode pędy pod pokrywą brązowieją i obumierają. Gdy śnieg stopnieje, aktywność grzyba ustaje sama, więc chodzi wyłącznie o skrócenie czasu, przez który pędy siedzą w wilgoci.
Luty	Zimą przejrzyj dziesięć pędów pod lupą — spód igieł i korę Ciepły dzień w środku zimy — osłoń jodłę od wiatru Najczęstsza przyczyna „przypalonych” iglaków po zimie to nie mróz, tylko przesuszenie części nadziemnych. Po długiej, mroźnej zimie podłoże jest jeszcze zamarznięte, a gdy temperatura powietrza podskoczy powyżej 10°C, drzewko rusza z wegetacją i przy suchym wietrze gwałtownie traci wodę przez transpirację — nie mając jak jej uzupełnić z zamarzniętej ziemi. Igły brązowieją i obumierają, najsilniej od strony nawietrznej. Strząśnij śnieg z gałęzi, gdy zalega tygodniami Brunatna pleśń śniegowa rozwija się dokładnie tam, gdzie pędy tkwią pod śniegiem: grzyb potrzebuje wysokiej wilgotności i temperatury około 15°C, a rozwija się także pod szczelnym okryciem bez wymiany powietrza — nawet bez śniegu. Igły i młode pędy pod pokrywą brązowieją i obumierają. Gdy śnieg stopnieje, aktywność grzyba ustaje sama, więc chodzi wyłącznie o skrócenie czasu, przez który pędy siedzą w wilgoci.
Marzec	Zimą przejrzyj dziesięć pędów pod lupą — spód igieł i korę Liczne zimujące szkodniki — zabieg przed ruszeniem wegetacji Ciepły dzień w środku zimy — osłoń jodłę od wiatru Najczęstsza przyczyna „przypalonych” iglaków po zimie to nie mróz, tylko przesuszenie części nadziemnych. Po długiej, mroźnej zimie podłoże jest jeszcze zamarznięte, a gdy temperatura powietrza podskoczy powyżej 10°C, drzewko rusza z wegetacją i przy suchym wietrze gwałtownie traci wodę przez transpirację — nie mając jak jej uzupełnić z zamarzniętej ziemi. Igły brązowieją i obumierają, najsilniej od strony nawietrznej. Strząśnij śnieg z gałęzi, gdy zalega tygodniami Brunatna pleśń śniegowa rozwija się dokładnie tam, gdzie pędy tkwią pod śniegiem: grzyb potrzebuje wysokiej wilgotności i temperatury około 15°C, a rozwija się także pod szczelnym okryciem bez wymiany powietrza — nawet bez śniegu. Igły i młode pędy pod pokrywą brązowieją i obumierają. Gdy śnieg stopnieje, aktywność grzyba ustaje sama, więc chodzi wyłącznie o skrócenie czasu, przez który pędy siedzą w wilgoci. Wiosną nawieź jodłę, ale najpierw przeczytaj igły Żółknące igły to najczęściej nie choroba, tylko niedobór — a każdy pierwiastek zostawia inny wzór. Nawożenie na oślep bywa gorsze niż żadne: zbyt obfite nawożenie azotem przy niedoborze fosforu nasila choroby grzybowe, a program ochrony jodły wymienia przenawożenie wprost jako czynnik sprzyjający zamieraniu pędów. Druga pułapka to termin — azot podany po lipcu opóźnia drewnienie tkanek i drzewko wchodzi w zimę niegotowe.
Kwiecień	Liczne zimujące szkodniki — zabieg przed ruszeniem wegetacji Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Wiosną nawieź jodłę, ale najpierw przeczytaj igły Żółknące igły to najczęściej nie choroba, tylko niedobór — a każdy pierwiastek zostawia inny wzór. Nawożenie na oślep bywa gorsze niż żadne: zbyt obfite nawożenie azotem przy niedoborze fosforu nasila choroby grzybowe, a program ochrony jodły wymienia przenawożenie wprost jako czynnik sprzyjający zamieraniu pędów. Druga pułapka to termin — azot podany po lipcu opóźnia drewnienie tkanek i drzewko wchodzi w zimę niegotowe.
Maj	W maju szukaj białej wełny na igłach Zabieg na ochojnika — gdy larwy siedzą na spodzie igieł Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach W maju sprawdź wierzchołki pędów — zrostek jodłowy Maj i początek czerwca — dwa lub trzy zabiegi na zrostka Sprawdzaj młode pędy i pień — miodownice i lepka rosa miodowa Przez cały sezon szukaj mozaikowatych plamek na igłach Zabieg na przędziorka — po wylęgu larw i po nawrocie Osłoń młode przyrosty przed wiosennym przymrozkiem Ciepłe przedwiośnie wypycha jodłę we wzrost za wcześnie, a gwałtowny spadek temperatury poniżej zera — zwłaszcza nocą — sprawia, że młode, tegoroczne pędy gwałtownie brązowieją i zamierają. Drzewko traci cały tegoroczny przyrost i przez sezon wygląda na chore. Program ochrony jodły wskazuje przemrożenie wprost jako czynnik sprzyjający zamieraniu pędów: uszkodzona mrozem tkanka jest bramą wejścia dla grzyba. Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Chłodna, mokra pogoda przy młodych przyrostach — alarm dla pędów Latem popraw przewodnik, jeśli rozwidlił się lub zamarł Jodła buduje pokrój wokół jednego, prostego przewodnika — i jeśli pąk wierzchołkowy zamarznie albo zostanie uszkodzony przez szkodnika, drzewko wypuszcza dwa lub trzy pędy konkurencyjne i na trwałe rozwidla się u szczytu. Poprawia się to tylko przez kilka lat od powstania problemu. Cięcie jest przy okazji najlepszym momentem na dokładną lustrację, bo i tak oglądasz każdą gałąź z bliska.
Czerwiec	W maju szukaj białej wełny na igłach Zabieg na ochojnika — gdy larwy siedzą na spodzie igieł Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach W maju sprawdź wierzchołki pędów — zrostek jodłowy Maj i początek czerwca — dwa lub trzy zabiegi na zrostka Sprawdzaj młode pędy i pień — miodownice i lepka rosa miodowa Przez cały sezon szukaj mozaikowatych plamek na igłach Zabieg na przędziorka — po wylęgu larw i po nawrocie Osłoń młode przyrosty przed wiosennym przymrozkiem Ciepłe przedwiośnie wypycha jodłę we wzrost za wcześnie, a gwałtowny spadek temperatury poniżej zera — zwłaszcza nocą — sprawia, że młode, tegoroczne pędy gwałtownie brązowieją i zamierają. Drzewko traci cały tegoroczny przyrost i przez sezon wygląda na chore. Program ochrony jodły wskazuje przemrożenie wprost jako czynnik sprzyjający zamieraniu pędów: uszkodzona mrozem tkanka jest bramą wejścia dla grzyba. Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Chłodna, mokra pogoda przy młodych przyrostach — alarm dla pędów Czerwiec i lipiec — okres zagrożenia fytoftorozą Latem popraw przewodnik, jeśli rozwidlił się lub zamarł Jodła buduje pokrój wokół jednego, prostego przewodnika — i jeśli pąk wierzchołkowy zamarznie albo zostanie uszkodzony przez szkodnika, drzewko wypuszcza dwa lub trzy pędy konkurencyjne i na trwałe rozwidla się u szczytu. Poprawia się to tylko przez kilka lat od powstania problemu. Cięcie jest przy okazji najlepszym momentem na dokładną lustrację, bo i tak oglądasz każdą gałąź z bliska.
Lipiec	W lipcu policz larwy zimujące wzdłuż brzegów igieł Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach Sprawdzaj młode pędy i pień — miodownice i lepka rosa miodowa Przez cały sezon szukaj mozaikowatych plamek na igłach Zabieg na przędziorka — po wylęgu larw i po nawrocie Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Czerwiec i lipiec — okres zagrożenia fytoftorozą Latem popraw przewodnik, jeśli rozwidlił się lub zamarł Jodła buduje pokrój wokół jednego, prostego przewodnika — i jeśli pąk wierzchołkowy zamarznie albo zostanie uszkodzony przez szkodnika, drzewko wypuszcza dwa lub trzy pędy konkurencyjne i na trwałe rozwidla się u szczytu. Poprawia się to tylko przez kilka lat od powstania problemu. Cięcie jest przy okazji najlepszym momentem na dokładną lustrację, bo i tak oglądasz każdą gałąź z bliska.
Sierpień	Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach Sprawdzaj młode pędy i pień — miodownice i lepka rosa miodowa Przez cały sezon szukaj mozaikowatych plamek na igłach Zabieg na przędziorka — po wylęgu larw i po nawrocie Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Latem popraw przewodnik, jeśli rozwidlił się lub zamarł Jodła buduje pokrój wokół jednego, prostego przewodnika — i jeśli pąk wierzchołkowy zamarznie albo zostanie uszkodzony przez szkodnika, drzewko wypuszcza dwa lub trzy pędy konkurencyjne i na trwałe rozwidla się u szczytu. Poprawia się to tylko przez kilka lat od powstania problemu. Cięcie jest przy okazji najlepszym momentem na dokładną lustrację, bo i tak oglądasz każdą gałąź z bliska.
Wrzesień	Sadź wczesną jesienią albo bardzo wczesną wiosną Drzewko z bryłą korzeniową albo z gołym korzeniem musi zdążyć się ukorzenić, zanim przyjdzie mróz albo zanim przyjdą upały i wysychanie gleby. Posadzone w środku lata jodła nie ma czym pobierać wody i przez pierwszy rok walczy o życie zamiast rosnąć. Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach Przez cały sezon szukaj mozaikowatych plamek na igłach Zabieg na przędziorka — po wylęgu larw i po nawrocie Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów
Październik	Sadź wczesną jesienią albo bardzo wczesną wiosną Drzewko z bryłą korzeniową albo z gołym korzeniem musi zdążyć się ukorzenić, zanim przyjdzie mróz albo zanim przyjdą upały i wysychanie gleby. Posadzone w środku lata jodła nie ma czym pobierać wody i przez pierwszy rok walczy o życie zamiast rosnąć. Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach Jesienią podlej obficie i przykryj ziemię ściółką Zimowe przesuszenie zaczyna się od tego, że ziemia pod drzewkiem zamarza głęboko i na długo. Warstwa ściółki spowalnia przemarzanie podłoża, a obfite podlanie przed zamarznięciem gruntu daje korzeniom zapas, z którego drzewko będzie żyło przez całą zimę. To najtańsze zabezpieczenie, jakie masz, i trzeba je zrobić przed pierwszymi trwałymi mrozami, nie po nich. Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Jesienią zbierz opadłe igły i chore resztki Prawie wszystkie patogeny jodły zimują tam, gdzie je zostawisz: apotecja osutki na chorych i opadłych igłach, piknidia grzybów zamierania pędów na obumarłych pędach, sklerocja szarej pleśni w glebie, grzybnia brunatnej pleśni śniegowej na opadłych igłach. Wiosną z tych samych resztek wychodzi pierwsza fala zarodników, którą prądy powietrza niosą na całe drzewko.
Listopad	Zimą przejrzyj dziesięć pędów pod lupą — spód igieł i korę Raz w miesiącu obejrzyj korę pnia — obiałka korowa żeruje w jej spękaniach Ciepły dzień w środku zimy — osłoń jodłę od wiatru Najczęstsza przyczyna „przypalonych” iglaków po zimie to nie mróz, tylko przesuszenie części nadziemnych. Po długiej, mroźnej zimie podłoże jest jeszcze zamarznięte, a gdy temperatura powietrza podskoczy powyżej 10°C, drzewko rusza z wegetacją i przy suchym wietrze gwałtownie traci wodę przez transpirację — nie mając jak jej uzupełnić z zamarzniętej ziemi. Igły brązowieją i obumierają, najsilniej od strony nawietrznej. Jesienią podlej obficie i przykryj ziemię ściółką Zimowe przesuszenie zaczyna się od tego, że ziemia pod drzewkiem zamarza głęboko i na długo. Warstwa ściółki spowalnia przemarzanie podłoża, a obfite podlanie przed zamarznięciem gruntu daje korzeniom zapas, z którego drzewko będzie żyło przez całą zimę. To najtańsze zabezpieczenie, jakie masz, i trzeba je zrobić przed pierwszymi trwałymi mrozami, nie po nich. Strząśnij śnieg z gałęzi, gdy zalega tygodniami Brunatna pleśń śniegowa rozwija się dokładnie tam, gdzie pędy tkwią pod śniegiem: grzyb potrzebuje wysokiej wilgotności i temperatury około 15°C, a rozwija się także pod szczelnym okryciem bez wymiany powietrza — nawet bez śniegu. Igły i młode pędy pod pokrywą brązowieją i obumierają. Gdy śnieg stopnieje, aktywność grzyba ustaje sama, więc chodzi wyłącznie o skrócenie czasu, przez który pędy siedzą w wilgoci. Co dwa tygodnie oglądaj igły — osutka, rdza, zamieranie pędów Jesienią zbierz opadłe igły i chore resztki Prawie wszystkie patogeny jodły zimują tam, gdzie je zostawisz: apotecja osutki na chorych i opadłych igłach, piknidia grzybów zamierania pędów na obumarłych pędach, sklerocja szarej pleśni w glebie, grzybnia brunatnej pleśni śniegowej na opadłych igłach. Wiosną z tych samych resztek wychodzi pierwsza fala zarodników, którą prądy powietrza niosą na całe drzewko.
Grudzień	Zimą przejrzyj dziesięć pędów pod lupą — spód igieł i korę Ciepły dzień w środku zimy — osłoń jodłę od wiatru Najczęstsza przyczyna „przypalonych” iglaków po zimie to nie mróz, tylko przesuszenie części nadziemnych. Po długiej, mroźnej zimie podłoże jest jeszcze zamarznięte, a gdy temperatura powietrza podskoczy powyżej 10°C, drzewko rusza z wegetacją i przy suchym wietrze gwałtownie traci wodę przez transpirację — nie mając jak jej uzupełnić z zamarzniętej ziemi. Igły brązowieją i obumierają, najsilniej od strony nawietrznej. Strząśnij śnieg z gałęzi, gdy zalega tygodniami Brunatna pleśń śniegowa rozwija się dokładnie tam, gdzie pędy tkwią pod śniegiem: grzyb potrzebuje wysokiej wilgotności i temperatury około 15°C, a rozwija się także pod szczelnym okryciem bez wymiany powietrza — nawet bez śniegu. Igły i młode pędy pod pokrywą brązowieją i obumierają. Gdy śnieg stopnieje, aktywność grzyba ustaje sama, więc chodzi wyłącznie o skrócenie czasu, przez który pędy siedzą w wilgoci.

Zależne od pogody i obserwacji

Nie sadź jodły w zastoisku mrozowym ani na terenie poleśnym Trzy najczęstsze sposoby zepsucia jodły na kolejne kilkanaście lat rozstrzygają się w dniu sadzenia. Zagłębienie terenu, sąsiedztwo rzeki albo strumienia to zastoisko mrozowe, w którym wiosenne przymrozki co roku niszczą nowo pojawiające się pędy. Miejsce po lesie albo tuż przy lesie iglastym to opieńka: jej sznury grzybni zostają w ziemi w korzeniach po wykarczowanych drzewach. Gleba, na której po deszczu stoi woda, to prosta droga do fytoftorozy. Osobna sprawa to sąsiedztwo świerka — ochojnik jodłowy jest gatunkiem dwudomnym i krąży między jodłą a świerkiem.
Przed zakupem obejrzyj korzenie i spód igieł Fytoftoroza, opieńka, ochojniki i tarczniki przyjeżdżają na działkę razem z drzewkiem — a nie przylatują z sąsiedztwa. Kwadrans przy stoisku szkółki jest wart więcej niż wszystkie zabiegi razem, bo tych patogenów potem z ziemi już nie usuniesz.
Przed sadzeniem przekop ziemię i poszukaj pędraków
W suszy podlewaj jodłę rzadko, ale bardzo obficie Program ochrony jodły wymienia przesuszenie podłoża jako jeden z trzech czynników sprzyjających zamieraniu pędów — obok przemrożenia i przenawożenia. Sucha, gorąca pogoda działa podwójnie: osłabia drzewko i przyspiesza rozwój przędziorka, który w takich warunkach potrafi przerzedzić dolną część korony w kilka tygodni. Najbardziej wymagającym okresem jest przyrost tegorocznych pędów, od końca maja do końca lipca.
Kieruj wodę do ziemi i nigdy nie zostawiaj igieł mokrych na noc To zalecenie wraca w źródłach przy trzech chorobach naraz. Program ochrony jodły przy osutce zwyczajnej mówi wprost: nie dopuszczać do zwilżania igieł w czasie podlewania. Igły mokre przez całą noc to gotowe warunki dla szarej pleśni, a krople rozpryskującej się wody roznoszą zarodniki na sąsiednie pędy. Zwilżanie roślin w pełnym słońcu z kolei parzy młode pędy.
Chore pędy wycinaj poniżej nekrozy, nad silnym bocznym odgałęzieniem Program ochrony jodły przy zamieraniu pędów każe systematycznie wycinać i niszczyć chore fragmenty pędów — to podstawowa metoda niechemiczna przy tej chorobie. Cięcie w samej nekrozie zostawia grzybnię w drzewku, a cięcie w zdrowe drewno bez oparcia o boczne odgałęzienie zostawia kikut, który uschnie: jodła nie odbija z pnia jak drzewa liściaste.
Upał przy dusznej, wilgotnej pogodzie — szara pleśń

Choroby

Osutka zwyczajna jodły Lophodermium nervisequum — Igły na starszych pędach żółkną, a potem brązowieją; plamy pojawiają się w różnych miejscach igły i stopniowo obejmują całą jej powierzchnię. Jesienią na chorych igłach formują się ciemne, podłużne owocniki, w których zimuje grzyb — to objaw rozstrzygający. Większość obumarłych igieł pozostaje na drzewie do następnej wiosny, kiedy uwalniane zarodniki, roznoszone prądami powietrza, zakażają nowe igły. UWAGA: opis objawów jest przeniesiony z osutek świerka (ten sam rodzaj Lophodermium) — program ochrony jodły podaje wyłącznie nazwę choroby i sprawcę.
Zamieranie pędów jodły Phomopsis abietina, Sirococcus conigenus — Brązowienie i obumieranie pędu postępuje od wierzchołka w dół. Nekroza biegnie wzdłuż pędu, a gdy obejmie cały jego obwód, część powyżej zamiera. Zbrązowiałe igły opadają i zostaje nagi pęd. Na obumarłych tkankach formują się liczne czarne piknidia z zarodnikami konidialnymi, uwalnianymi w czasie zwilżenia i zakażającymi sąsiednie pędy. Nasilenie objawów rośnie w kolejnych latach. Wiosną objawy łatwo pomylić z uszkodzeniami mrozowymi — a mróz i tak jest tu czynnikiem sprzyjającym, bo grzyb wnika w uszkodzone tkanki.
Fytoftoroza (zgnilizna podstawy pnia i korzeni) Phytophthora cinnamomi, Phytophthora cryptogea, Phytophthora plurivora — Choroba pojawia się na pojedynczych roślinach lub placowo. Igły najpierw są chlorotyczne, potem jasnozielone, żółkną, brązowieją i zamierają. Przy podstawie pnia rozwija się brązowa nekroza sięgająca nawet 20 cm nad ziemię — najlepiej widoczna po zdrapaniu zewnętrznych warstw kory, bo zdrowe drewno jest jasne. System korzeniowy słabo rozwinięty, korzenie zbrązowiałe i rozpadające się przy pociągnięciu. Porażone rośliny obumierają.
Szara pleśń Botrytis cinerea — Na igłach, przy ich podstawie, wodniste brązowe plamy rozprzestrzeniające się na całą powierzchnię; igły brązowieją i obumierają. Na uszkodzonych pędach brązowa zgnilizna obejmująca cały obwód — część powyżej zamiera wraz z igłami. Przy wysokiej wilgotności powietrza obumarłe tkanki pokrywa obfity, szary, pylący nalot zarodników; to objaw rozstrzygający. Grzyb zimuje jako grzybnia na chorych roślinach i jako sklerocja w podłożu.
Zgorzel siewek Pythium spp. — Choroba okresu kiełkowania i ukorzeniania. Nasiona nie kiełkują albo siewki brązowieją i zamierają jeszcze przed pojawieniem się nad powierzchnią ziemi. Po wschodach widać pojedyncze chore rośliny albo place bez siewek. Na granicy styku z podłożem pojawiają się zbrązowienia i przewężenia, przez które górna część rośliny się przewraca; korzenie brązowieją i gniją, a obumarłe tkanki łatwo oddzielają się od walca osiowego przy pociągnięciu. Działkowiec zetknie się z tą chorobą tylko przy wysiewie jodły z nasion albo przy ukorzenianiu sadzonek.
Opieńkowa zgnilizna korzeni Armillaria mellea — Wzrost drzewka zostaje zahamowany, pędy przejaśniają, igły żółkną i brązowieją, aż roślina zamiera. U nasady pnia kora pęka i odchodzi od drewna; po jej odchyleniu widać białawą, płatowatą grzybnię, a w glebie i na powierzchni korzeni brązowe albo czarne sznury grzybni (ryzomorfy), które przerastają od rośliny do rośliny. W nasadzeniach żywopłotowych widać to jako stopniowe zamieranie kolejnych roślin w rzędzie.
Brunatna pleśń śniegowa Herpotrichia juniperi — Objawy wyłącznie na częściach rośliny, które zimowały pod śniegiem — na całym drzewku albo tylko na dolnych pędach. Igły i młode pędy brązowieją i obumierają. Wiosną, w okresie topnienia śniegu, spod pokrywy wyłaniają się pędy oplecione obfitą, zbitą, ciemnobrązową grzybnią. Do obumarcia całej rośliny dochodzi bardzo rzadko. Grzyb rozwija się także pod szczelnym okryciem zimowym bez wymiany powietrza, nawet bez śniegu.
Rdza jodły (rdza jodły i brusznicy, rdza jodły i wierzbówki) Pucciniastrum goeppertianum, Pucciniastrum epilobii — Na igłach pojawiają się przebarwienia i pomarańczowe lub rdzawe skupienia zarodników. Rdze są grzybami dwudomnymi: sama nazwa choroby wskazuje żywicieli, między którymi krąży patogen — borówkę brusznicę i wierzbówkę. UWAGA: źródło (metodyka roślin ozdobnych w ogrodach przydomowych) podaje wyłącznie nazwę choroby, sprawcę i żywiciela — ani jednego zdania o objawach, terminach czy warunkach rozwoju. Powyższy opis to ogólny obraz rdz iglaków, nie opis tej konkretnej choroby.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.

Szkodniki

Ochojnik jodłowy Aphrastasia pectinatae — Mszyca z rodziny ochojnikowatych. Pod białą, wełnistą wydzieliną na igłach i pędach żerują samice i larwy; igły żółkną, zasychają i przedwcześnie opadają. Metodyka ogrodów przydomowych wymienia jako żywicieli jodłę pospolitą, jednobarwną, koreańską i arizońską. Żadne z użytych źródeł nie opisuje na jodle galasów — to różnica wobec ochojników świerka.
Ochojnik korowojodłowy (obiałka korowa) Dreyfusia piceae — Mszyca z rodziny ochojnikowatych (w literaturze angielskiej Adelges piceae). Żeruje w spękaniach kory pni drzew grubszych niż kilka centymetrów; toksyny ze śliny ograniczają przewodzenie wody w drewnie, co powoduje stres wodny i może zabić drzewo. Rozwija trzy pokolenia w roku. W Europie, skąd pochodzi, jest drobnym pasożytem jodły pospolitej, a groźnym szkodnikiem stał się dla jodeł północnoamerykańskich (balsamicznej, Frasera). Program ochrony jodły opisuje go razem z ochojnikiem jodłowym.
Zrostek jodłowy Mindarus abietinus — Mszyca żerująca na wierzchołkach pędów jodły pospolitej i koreańskiej. Podczas żerowania wydziela białą woskową substancję, dobrze widoczną u podstawy igieł. Wskutek żerowania igły młodych przyrostów wyginają się ku górze, a przyrost bywa zniekształcony i zahamowany.
Przędziorek sosnowiec Oligonychus ununguis — Roztocz wysysający soki z igieł. Najpierw pojawiają się drobne, mozaikowate plamki, potem igły szarzeją i brązowieją, oplecione delikatną przędzą, i opadają. Uszkodzenia zaczynają się zwykle w dolnej części korony i po nasłonecznionej stronie drzewka.
Miodownica jodłowa zielona (i miodownica Cinara curvipes) Cinara pectinatae, Cinara curvipes — Miodownica jodłowa zielona żeruje pojedynczo na młodych pędach, zwykle u nasady igieł; jej kolonie odwiedzane są przez mrówki. Cinara curvipes żeruje głównie na niższych gałęziach i pniach jodeł, tworząc liczne kolonie — w wyniku jej żerowania dochodzi do zamierania drzewek jodły jednobarwnej. Wytwarzana przez owady rosa miodowa stanowi podłoże dla grzybów sadzakowych, pokrywających pędy i igły czarnym nalotem.
Tarcznik jodłowiec Nuculaspis abietis — Czerwiec z rodziny tarcznikowatych, występujący na wielu roślinach iglastych, w tym na jodłach. Samice i larwy przebywają na dolnej stronie igieł starszych pędów, a na górnej stronie zasiedlonych igieł widać żółte plamy.
Pędraki (larwy chrabąszczowatych) Melolontha melolontha, Melolontha hippocastani, Amphimallon solstitiale, Serica brunnea — Brudnobiałe, pałąkowato wygięte larwy z brązową głową i trzema parami nóg tułowiowych, żerujące w glebie na korzeniach. Ogryzają korę z grubszych korzeni i zjadają drobne w całości; młode drzewko więdnie i zamiera, a rany w korzeniach są bramą wejścia dla patogenów glebowych. Pełny rozwój pokolenia trwa 3–4 lata, więc problem nie znika sam. Uszkodzenia szyjki korzeniowej łatwo pomylić ze szkodami od gryzoni.
Obiałka pędowa Dreyfusia nordmannianae — Mszyca z rodziny ochojnikowatych. Dorosłe osobniki okrywają się białą, watowatą wydzieliną, a larwy wysysają pędy i igły jodeł. Wysysane igły ulegają deformacji, a pędy mogą zamierać; w lesie bywa poważnym szkodnikiem młodników.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.

Dane o tej roślinie pochodzą z: Mrozoodporność wyprowadzona z zasięgu naturalnego (GBIF × CHELSA), Serwisy Cooperative Extension amerykańskich uczelni, Wikidata, Wikipedia (angielska), Wikipedia (polska), e-katalogroslin.pl, urzadzamy.pl — rośliny. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.