Mięta

Pielęgnacja

• Siew Wysiew pod osłony
• Cięcie Jesienią (paź–lis)
• Zimowla Mrozoodporna — okrycia nie wymaga

Zalecenia ogólne dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie mogą się różnić.

Kalendarz zabiegów

Zależne od pogody i obserwacji

• Mięcie daj słońce i żyzną, przepuszczalną ziemię W cieniu mięta ma mniej olejku i częściej choruje na rdzę. Ciężka, nieprzepuszczalna gleba sprzyja mączniakom, a uprawa latami w tym samym miejscu — fuzariozie.
• Podlewaj często, ale do ziemi — liście mają zostać suche Mięta ma duże wymagania wodne, a płytkie korzenie nie sięgają wody w głębi. Mokre liście sprzyjają rdzy i antraknozie.
• Nawoź z potasem, bez nadmiaru azotu Właściwe nawożenie — wystarczająco potasu i niezbyt wysokie dawki azotu — poradnik wymienia jako ochronę przed fuzariozą.
• Pomarańczowe plamki na liściach — rdza, usuń je od razu
• Zbieraj opadłe liście i resztki roślin Na opadłych liściach i resztkach zimują zarodniki rdzy i septoriozy — to z nich zaczyna się choroba w następnym roku.
• Brązowe plamy na liściach — sprawdź, która to choroba
• Biały nalot na liściach — mączniak prawdziwy czy rzekomy
• Dziury w liściach — zbieraj stonkę i tarczyki
• Przebarwione, zdeformowane wierzchołki — skoczki i zmieniki

Choroby

• Rdza mięty Puccinia menthae — Pomarańczowoczerwone plamki na blaszkach liści i łodygach; liście żółkną i opadają. Porażone młode łodygi i pędy podziemne zniekształcają się, grubieją i czerwienieją. Świeżo zakażona roślina często nie ma objawów aż do następnej wiosny.
• Fuzarioza mięty Fusarium sp. — Gnije szyjka korzeniowa, roślina żółknie i zamiera. W czasie szybkiego wzrostu więdnie, liście żółkną, na łodydze pojawiają się brązowe plamy lub smugi, pędy mocno się skręcają.
• Antraknoza mięty Sphaceloma menthae — Na dolnych liściach i łodygach małe, zapadnięte, brązowe plamy, które rosną w owalne zmiany z jasnoszarym środkiem i czerwonobrązową obwódką i zlewają się. Liście opadają, na łodygach powstają zrakowacenia i pęknięcia.
• Septorioza mięty Septoria menthicola, Septoria menthae — Na liściach małe, potem większe ciemnobrązowe do czarnych plamy, do 3 mm średnicy, kanciaste, ograniczone nerwami. Objawy wychodzą 7–16 dni po zakażeniu.
• Mączniak prawdziwy mięty Erysiphe cichoracearum — Biały, mączysty nalot na wierzchniej stronie liści, także na łodygach i pąkach; z początku łatwo się ściera, potem szybko pokrywa całe liście. Porażone liście brunatnieją od spodu, zwijają się i zamierają, pąki nie rozwijają się.
• Mączniak rzekomy mięty Peronospora stigmaticola — Na wierzchu liści żółte plamy, zwykle zauważane jako pierwsze, a na spodzie w tych miejscach mętny, białawy nalot.

Szkodniki

• Stonka miętowa Chrysomela menthastri (syn. Chrysolina herbacea) — Chrząszcze (ok. 1 cm, jasnozielone, metaliczne) i ciemnobrązowe larwy z czarną głową wygryzają otwory w liściach i strzępią wierzchołki pędów; w krótkim czasie potrafią ogołocić rośliny.
• Pchełka miętowa Longitarsus lycopi — Drobny, skaczący chrząszcz. Dorosłe i larwy wygryzają otwory w liściach, najpierw w dolnych, a według poradnika larwy później uszkadzają też pąki kwiatowe i stożek wzrostu. Groźna dla młodych liści.
• Tarczyk zielony Cassida viridis — Owalny, jasnozielony, matowy chrząszcz długości 7–10 mm i jego larwy wygryzają otwory w liściach, później mogą uszkodzić stożek wzrostu; w krótkim czasie potrafią ogołocić rośliny.
• Zmieniki Lygus sp. — Nakłuwają młode liście: tkanka wokół nakłuć zasycha, korkowacieje i wykrusza się, zostają otwory o pogiętych brzegach.
• Skoczki (skoczkowate) Cicadellidae — Wysysają sok, przez co liście i wierzchołki pędów przebarwiają się i deformują, liście się zwijają, a wzrost słabnie. Mogą przenosić choroby wirusowe. Dwa lub więcej pokoleń w roku.