Por

Allium porrum warzywo

Co zrobić we wrześniu

Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach.
Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach
Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka
Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka
Ciepła i wilgotna druga połowa lata — alternarioza
Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata.
Zbieraj, gdy łodyga osiągnie typową dla odmiany grubość Por nie sygnalizuje dojrzałości tak wyraźnie jak cebula. Metodyka opisuje moment zbioru w skali BBCH jako zakończenie wzrostu, kiedy długość i średnica łodygi rzekomej są typowe dla odmiany. Zbierany za wcześnie daje cienkie łodygi, a przetrzymany na grządce w porażonej uprawie coraz bardziej gnije od środka.

Pielęgnacja

Siew Wysiew przed zimą, na mróz

Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.

Kalendarz zabiegów

Styczeń	Zimą przeglądaj pory zostawione w gruncie Przed silnym mrozem okryj zimujące pory Metodyka odnotowuje, że pory porażone przez wgryzkę szczypiorkę i zostawione na zimowanie w gruncie przemarzają; o samym okrywaniu źródło nie pisze — to zalecenie z praktyki ogrodniczej. Okrycie ma dwa zadania: chroni łodygi przed przemarznięciem i sprawia, że ziemia nie zamarza na kamień, więc pora da się wyjąć z grządki także w środku zimy. Wykopuj zimujące pory partiami przez całą zimę Pory przeznaczone do zimowania w gruncie zostają na grządce po listopadowym zbiorze odmian późnych i przez zimę tylko bardzo wolno rosną — grządka działa wtedy jak naturalna przechowalnia. Wyjmowanie roślin na bieżąco jest bezpieczniejsze niż wykopanie wszystkiego naraz, bo pory z uszkodzeniami po miniarce porówce i śmietce cebulance w przechowalni szybko gniją. Styczniowy wysiew na rozsadę pod zbiór wczesno-letni Metodyka podaje, że wysiew pora na rozsadę prowadzi się od stycznia do maja, zależnie od planowanego terminu zbioru — najwcześniejszy termin dotyczy uprawy na zbiór wczesno-letni, czyli od początku lipca. Por po wschodach rośnie bardzo wolno, więc rozsada potrzebuje kilkunastu tygodni; siew dopiero w marcu daje już tylko zbiór jesienny.
Luty	Zimą przeglądaj pory zostawione w gruncie Przed silnym mrozem okryj zimujące pory Metodyka odnotowuje, że pory porażone przez wgryzkę szczypiorkę i zostawione na zimowanie w gruncie przemarzają; o samym okrywaniu źródło nie pisze — to zalecenie z praktyki ogrodniczej. Okrycie ma dwa zadania: chroni łodygi przed przemarznięciem i sprawia, że ziemia nie zamarza na kamień, więc pora da się wyjąć z grządki także w środku zimy. Wykopuj zimujące pory partiami przez całą zimę Pory przeznaczone do zimowania w gruncie zostają na grządce po listopadowym zbiorze odmian późnych i przez zimę tylko bardzo wolno rosną — grządka działa wtedy jak naturalna przechowalnia. Wyjmowanie roślin na bieżąco jest bezpieczniejsze niż wykopanie wszystkiego naraz, bo pory z uszkodzeniami po miniarce porówce i śmietce cebulance w przechowalni szybko gniją. Styczniowy wysiew na rozsadę pod zbiór wczesno-letni Metodyka podaje, że wysiew pora na rozsadę prowadzi się od stycznia do maja, zależnie od planowanego terminu zbioru — najwcześniejszy termin dotyczy uprawy na zbiór wczesno-letni, czyli od początku lipca. Por po wschodach rośnie bardzo wolno, więc rozsada potrzebuje kilkunastu tygodni; siew dopiero w marcu daje już tylko zbiór jesienny.
Marzec	Sprawdź przedplon i zaplanuj przerwę w uprawie Trzy z czterech chorób opisanych w metodyce pora — biała zgnilizna, różowa zgnilizna korzeni i częściowo alternarioza — mają źródło w glebie albo w resztkach roślin. Grzyb białej zgnilizny wytwarza sklerocja przeżywające w glebie latami, więc na zasiedlonym stanowisku metodyka każe przerwać uprawę warzyw cebulowych nawet na 8–10 lat. Powrót pora na to samo miejsce zbyt szybko to najczęstsza przyczyna kłopotów. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Nie sadź pora obok cebuli i zeszłorocznych porów Wciornastek tytoniowiec, wgryzka szczypiorka i miniarka porówka zimują dokładnie tam: na porach zostawionych w gruncie, na cebuli ozimej i na resztkach roślin cebulowych. Wiosną, po wyjściu z diapauzy, mają do nowej rozsady kilka metrów zamiast kilkuset. Metodyka nazywa to poważnym zagrożeniem dla świeżo posadzonej rozsady. Nie przesadzaj z azotem, zadbaj o potas i fosfor To jedna z najbardziej praktycznych informacji w całej metodyce: przenawożenie azotem zwiększa podatność pora na rdzę, czyli na jego najgroźniejszą chorobę. Nadmiar azotu daje też słabo wykształconą tkankę mechaniczną — miękkie, soczyste liście, które chętniej atakują wciornastki. Odwrotnie działają fosfor i potas: wzmacniają tkankę mechaniczną i utrudniają szkodnikom żerowanie.
Kwiecień	Sprawdź przedplon i zaplanuj przerwę w uprawie Trzy z czterech chorób opisanych w metodyce pora — biała zgnilizna, różowa zgnilizna korzeni i częściowo alternarioza — mają źródło w glebie albo w resztkach roślin. Grzyb białej zgnilizny wytwarza sklerocja przeżywające w glebie latami, więc na zasiedlonym stanowisku metodyka każe przerwać uprawę warzyw cebulowych nawet na 8–10 lat. Powrót pora na to samo miejsce zbyt szybko to najczęstsza przyczyna kłopotów. Przed sadzeniem zrób odkrywki glebowe Nie sadź pora obok cebuli i zeszłorocznych porów Wciornastek tytoniowiec, wgryzka szczypiorka i miniarka porówka zimują dokładnie tam: na porach zostawionych w gruncie, na cebuli ozimej i na resztkach roślin cebulowych. Wiosną, po wyjściu z diapauzy, mają do nowej rozsady kilka metrów zamiast kilkuset. Metodyka nazywa to poważnym zagrożeniem dla świeżo posadzonej rozsady. Wysiewaj zaprawione nasiona i przeglądaj rozsadę przed sadzeniem Metodyka podaje, że nasiona pora należy zaprawić przeciw chorobom niezależnie od terminu uprawy — to podstawowa profilaktyka przeciw białej i różowej zgniliźnie, które atakują już młode rośliny. Osobno zaznacza, że wysadzanie zdrowej, mocnej i dobrze wyrośniętej rozsady osłabia szkody od wiosennego pokolenia miniarki porówki, bo silne rośliny szybciej się regenerują. Nie przesadzaj z azotem, zadbaj o potas i fosfor To jedna z najbardziej praktycznych informacji w całej metodyce: przenawożenie azotem zwiększa podatność pora na rdzę, czyli na jego najgroźniejszą chorobę. Nadmiar azotu daje też słabo wykształconą tkankę mechaniczną — miękkie, soczyste liście, które chętniej atakują wciornastki. Odwrotnie działają fosfor i potas: wzmacniają tkankę mechaniczną i utrudniają szkodnikom żerowanie. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Kwiecień–maj: pierwsze wygryzione okienka to chowacz
Maj	Wysiewaj zaprawione nasiona i przeglądaj rozsadę przed sadzeniem Metodyka podaje, że nasiona pora należy zaprawić przeciw chorobom niezależnie od terminu uprawy — to podstawowa profilaktyka przeciw białej i różowej zgniliźnie, które atakują już młode rośliny. Osobno zaznacza, że wysadzanie zdrowej, mocnej i dobrze wyrośniętej rozsady osłabia szkody od wiosennego pokolenia miniarki porówki, bo silne rośliny szybciej się regenerują. Na zbiór jesienny sadź rozsadę jak najpóźniej To najskuteczniejsza darmowa metoda na miniarkę porówkę, jaką podaje metodyka. Samice pierwszego pokolenia latają od drugiej lub trzeciej dekady kwietnia, a ostatnie kończą loty w końcu maja albo na początku czerwca. Jeśli posadzisz rozsadę dopiero wtedy, gdy one już przestały składać jaja, cała wiosenna fala szkodnika po prostu mija twoje pory. Wczesne pory na zbiór letni przykryj agrowłókniną Pory sadzone na początku kwietnia trafiają dokładnie w okres nalotu samic miniarki porówki i składania przez nie jaj. Nie da się ich uratować opóźnieniem sadzenia, więc metodyka poleca fizyczną barierę — samica po prostu nie dosięgnie liści. Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach. Rozważ ściółkowanie grządki Ściółka odcina światło od gleby, więc chwasty nie kiełkują — a to dla pora, który przez pierwsze tygodnie prawie nie zacienia gleby, ma duże znaczenie. Metodyka dodaje, że ściółkowanie poprawia mikroklimat w strefie korzeni: podnosi temperaturę gleby i przyspiesza wzrost roślin. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Ciepło i sucho — zagęść lustracje na wciornastka Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Kwiecień–maj: pierwsze wygryzione okienka to chowacz Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata.
Czerwiec	Na zbiór jesienny sadź rozsadę jak najpóźniej To najskuteczniejsza darmowa metoda na miniarkę porówkę, jaką podaje metodyka. Samice pierwszego pokolenia latają od drugiej lub trzeciej dekady kwietnia, a ostatnie kończą loty w końcu maja albo na początku czerwca. Jeśli posadzisz rozsadę dopiero wtedy, gdy one już przestały składać jaja, cała wiosenna fala szkodnika po prostu mija twoje pory. Wczesne pory na zbiór letni przykryj agrowłókniną Pory sadzone na początku kwietnia trafiają dokładnie w okres nalotu samic miniarki porówki i składania przez nie jaj. Nie da się ich uratować opóźnieniem sadzenia, więc metodyka poleca fizyczną barierę — samica po prostu nie dosięgnie liści. Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach. Rozważ ściółkowanie grządki Ściółka odcina światło od gleby, więc chwasty nie kiełkują — a to dla pora, który przez pierwsze tygodnie prawie nie zacienia gleby, ma duże znaczenie. Metodyka dodaje, że ściółkowanie poprawia mikroklimat w strefie korzeni: podnosi temperaturę gleby i przyspiesza wzrost roślin. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Ciepło i sucho — zagęść lustracje na wciornastka Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Czerwiec: policz okienka w liściach sercowych Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata.
Lipiec	Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Ciepło i sucho — zagęść lustracje na wciornastka Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Czerwiec: policz okienka w liściach sercowych Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka Ciepła i wilgotna druga połowa lata — alternarioza Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata.
Sierpień	Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Ciepło i sucho — zagęść lustracje na wciornastka Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka Ciepła i wilgotna druga połowa lata — alternarioza Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata.
Wrzesień	Odchwaszczaj i przy okazji obsypuj rośliny u podstawy Por rośnie po wschodach bardzo wolno i słabo zacienia glebę, więc grządka zarasta błyskawicznie. Metodyka wyznacza wymagany okres wolny od chwastów: przy uprawie z rozsady to 7–8 tygodni po posadzeniu, przy uprawie z siewu od wschodów do fazy 3–5 liści. Chwasty to nie tylko konkurencja — zachwaszczone grządki są silniej atakowane przez śmietkę cebulankę, a kwitnące chwasty wabią dorosłe muchówki i motyle, które potem składają jaja na porach. Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Sprawdzaj podstawy roślin — śmietka cebulanka Ciepła i wilgotna druga połowa lata — alternarioza Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata. Zbieraj, gdy łodyga osiągnie typową dla odmiany grubość Por nie sygnalizuje dojrzałości tak wyraźnie jak cebula. Metodyka opisuje moment zbioru w skali BBCH jako zakończenie wzrostu, kiedy długość i średnica łodygi rzekomej są typowe dla odmiany. Zbierany za wcześnie daje cienkie łodygi, a przetrzymany na grządce w porażonej uprawie coraz bardziej gnije od środka.
Październik	Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Szukaj białych plamek ułożonych w rzędy — miniarka porówka Czerwiec–lipiec: pory zamierające placami Biała zgnilizna zabija pory placowo, właśnie w czerwcu i lipcu, gdy temperatura mieści się w jej optimum 17–21°C. Metodyka nazywa ją groźną chorobą w porach uprawianych z siewu. Podstępna jest dlatego, że w lata suche i upalne objawy bywają niezauważalne — powyżej 25°C i w okolicach 5°C procesy chorobowe są zahamowane — a sklerocja i tak zostają w glebie na lata. Zbieraj, gdy łodyga osiągnie typową dla odmiany grubość Por nie sygnalizuje dojrzałości tak wyraźnie jak cebula. Metodyka opisuje moment zbioru w skali BBCH jako zakończenie wzrostu, kiedy długość i średnica łodygi rzekomej są typowe dla odmiany. Zbierany za wcześnie daje cienkie łodygi, a przetrzymany na grządce w porażonej uprawie coraz bardziej gnije od środka. Po zbiorze uprzątnij resztki i głęboko przekop grządkę To najtańszy i najskuteczniejszy zabieg w całym kalendarzu pora, bo uderza jednocześnie w rdzę i w cztery gatunki szkodników. Rdza zimuje na porach zostawionych w gruncie i na resztkach roślin. W resztkach porów zimują bobówki miniarki porówki, wciornastki w wierzchniej warstwie ziemi do 10 cm, bobówki śmietki na głębokości 10–20 cm, a gąsienice i poczwarki rolnic na 20–30 cm.
Listopad	Rozchyl liście i policz wciornastki w pachwinach Zbieraj, gdy łodyga osiągnie typową dla odmiany grubość Por nie sygnalizuje dojrzałości tak wyraźnie jak cebula. Metodyka opisuje moment zbioru w skali BBCH jako zakończenie wzrostu, kiedy długość i średnica łodygi rzekomej są typowe dla odmiany. Zbierany za wcześnie daje cienkie łodygi, a przetrzymany na grządce w porażonej uprawie coraz bardziej gnije od środka. Po zbiorze uprzątnij resztki i głęboko przekop grządkę To najtańszy i najskuteczniejszy zabieg w całym kalendarzu pora, bo uderza jednocześnie w rdzę i w cztery gatunki szkodników. Rdza zimuje na porach zostawionych w gruncie i na resztkach roślin. W resztkach porów zimują bobówki miniarki porówki, wciornastki w wierzchniej warstwie ziemi do 10 cm, bobówki śmietki na głębokości 10–20 cm, a gąsienice i poczwarki rolnic na 20–30 cm. Przed silnym mrozem okryj zimujące pory Metodyka odnotowuje, że pory porażone przez wgryzkę szczypiorkę i zostawione na zimowanie w gruncie przemarzają; o samym okrywaniu źródło nie pisze — to zalecenie z praktyki ogrodniczej. Okrycie ma dwa zadania: chroni łodygi przed przemarznięciem i sprawia, że ziemia nie zamarza na kamień, więc pora da się wyjąć z grządki także w środku zimy.
Grudzień	Zimą przeglądaj pory zostawione w gruncie Przed silnym mrozem okryj zimujące pory Metodyka odnotowuje, że pory porażone przez wgryzkę szczypiorkę i zostawione na zimowanie w gruncie przemarzają; o samym okrywaniu źródło nie pisze — to zalecenie z praktyki ogrodniczej. Okrycie ma dwa zadania: chroni łodygi przed przemarznięciem i sprawia, że ziemia nie zamarza na kamień, więc pora da się wyjąć z grządki także w środku zimy. Wykopuj zimujące pory partiami przez całą zimę Pory przeznaczone do zimowania w gruncie zostają na grządce po listopadowym zbiorze odmian późnych i przez zimę tylko bardzo wolno rosną — grządka działa wtedy jak naturalna przechowalnia. Wyjmowanie roślin na bieżąco jest bezpieczniejsze niż wykopanie wszystkiego naraz, bo pory z uszkodzeniami po miniarce porówce i śmietce cebulance w przechowalni szybko gniją.

Zależne od pogody i obserwacji

Podlewaj w okresach suszy, deszczowanie zbija wciornastki Por ma długi okres wegetacji i reaguje na niedobory wody, a metodyka zaleca nawadnianie zwłaszcza w okresach największego zapotrzebowania. Jest tu ciekawa dwoistość: nawadniane rośliny są w lepszej kondycji, ale przez to atrakcyjniejsze dla wciornastków — a jednocześnie samo deszczowanie mechanicznie ogranicza szkodliwość wciornastków, zmywając je z roślin.
Pierwsze rdzawe plamki — reaguj natychmiast
Powtórz zabieg po tygodniu
Okno pogodowe na zabieg

Choroby

Rdza pora Puccinia porri — Objawy pojawiają się w maju lub czerwcu w postaci małych żółtych plamek, które szybko przechodzą w rdzawe, wypukłe skupienia zarodników na liściach. Od lipca na zamierających liściach pojawiają się czarne plamki — to złoża zarodników przetrwalnikowych.
Alternarioza pora Alternaria porri — Brązowo-fioletowe plamy zmieniające barwę na brunatno-czarną, pokryte aksamitnym nalotem grzybni i trzonków konidialnych z zarodnikami. Choroba przyspiesza zamieranie liści. Liście pękają wzdłuż nerwu głównego, co otwiera drogę infekcjom bakteryjnym; na roślinach nasiennych powoduje załamywanie się pędów kwiatowych.
Biała zgnilizna pora Sclerotium cepivorum — Pory porażone w początkowym okresie wegetacji, w czerwcu i lipcu, zamierają placowo. Po wyrwaniu rośliny widać u jej podstawy białą, watowatą grzybnię z licznymi sklerocjami przypominającymi wyglądem nasiona maku — to główna cecha diagnostyczna tej choroby.
Różowa zgnilizna korzeni pora (korkowatość korzeni) Pyrenochaeta terrestris — W drugiej połowie okresu wegetacji zakażone korzenie przebarwiają się na różowo, z czasem na czerwono-fioletowo, i stopniowo zamierają; niektóre korzenie zamierają bez zmiany zabarwienia. Przy wczesnym i silnym porażeniu, w lata suche i bardzo ciepłe, już od połowy lipca może następować przyspieszone zakończenie wegetacji.

Szkodniki

Wciornastek tytoniowiec Thrips tabaci — Dorosłe i larwy wysysają sok komórkowy. W miejsce nakłucia wchodzi powietrze, dając drobne biało-srebrzyste plamki — najpierw wzdłuż nerwów głównych, potem na całej powierzchni liścia. Silnie uszkodzone liście bieleją i zasychają.
Miniarka porówka Napomyza gymnostoma — Samice nakłuwają liście pokładełkiem, zostawiając białe plamki ułożone w rzędy wzdłuż liścia. Larwy schodzą w dół rośliny, drążąc wąskie tunele (miny) w liściach i w łodydze rzekomej. Pierwsze pokolenie deformuje liście i hamuje wzrost roślin; uszkodzeń drugiego pokolenia nie widać z zewnątrz — dopiero po przekrojeniu pora ujawniają się długie miny ze zbrązowiałą tkanką. Uszkodzone pory tracą wartość handlową i są atakowane przez bakterie i grzyby powodujące gnicie.
Wgryzka szczypiorka Acrolepiopsis assectella — Gąsienice żerują na młodych, wewnętrznych liściach: wgryzają się w tkankę i wyjadają miękisz, dając podłużne jasne smugi. Pozostała skórka zasycha i pęka, a na liściach powstają długie, nieregularne dziury; liście skręcają się. Uszkodzenie liści sercowych hamuje wzrost, zwłaszcza młodych roślin. Porażone pory zostawione na zimowanie w gruncie przemarzają.
Chowacz szczypiorak Ceutorhynchus suturalis — Chrząszcze i larwy wygryzają w liściach jasne okienka, wyglądem bardzo podobne do uszkodzeń powodowanych przez wgryzkę szczypiorkę. Metodyka określa występowanie na porach jako sporadyczne.
Śmietka cebulanka Delia antiqua — Larwy pierwszego pokolenia uszkadzają wiosną dolną część młodej rozsady — korzenie i piętkę; rośliny słabo rosną, więdną i łatwo wychodzą z ziemi. Larwy drugiego pokolenia drążą korytarze także w jadalnej części pora, przez co rośliny tracą wartość handlową, gniją i nie nadają się do przechowania. Metodyka zaznacza, że w porze gatunek ma mniejsze znaczenie niż w cebuli i czosnku.
Rolnice (gąsienice sówkowatych) Agrotis segetum, A. exclamationis, A. c-nigrum, A. ypsilon — Młode gąsienice żerują na nadziemnych częściach roślin i podcinają wschodzące pory, co daje typowe wiosenne placowe wypadanie roślin. Jedna gąsienica może zniszczyć do kilkunastu roślin. Starsze gąsienice w dzień kryją się w glebie, a nocą wychodzą i podgryzają rośliny przy ziemi; uszkadzają też części podziemne.
Pędraki Melolontha melolontha, Amphimallon solstitialis, Phyllopertha horticola — Larwy uszkadzają podziemne pędy i korzenie, mogą też niszczyć siewki i młode rośliny; bardziej żarłoczne są starsze stadia larwalne. Szkodzą także dorosłe chrząszcze, wygryzając nieregularne dziury w liściach. Pędraki żerują na głębokości do 25 cm.
Drutowce (larwy sprężykowatych) Elateridae — Larwy żerujące w glebie, uszkadzające podziemne części roślin. Metodyka pora nie zawiera opisu tego szkodnika — wymienia go wyłącznie w tabeli progów szkodliwości oraz wśród szkodników glebowych, których liczebność ogranicza się płodozmianem i uprawkami mechanicznymi.

Dane o tej roślinie pochodzą z: Unsere Freiland-Stauden (Wiedeń 1922). Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.