Porzeczka biała

Pielęgnacja

• Sadzenie Materiał gołokorzenny — sadź w mar, kwi, paź, lis · zalecenie ogólne dla grupy
• Siew Wysiew przed zimą, na mróz

Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.

Wymagania

Kalendarz zabiegów

Zabiegi opisane dla rodzaju — wybrane te, które dotyczą także tego gatunku i odmiany.

Zależne od pogody i obserwacji

• Podlewaj pod krzew, nie po liściach Mokre liście to warunki do infekcji antraknozą, białą plamistością i szarą pleśnią. Woda podana pod krzew daje ten sam efekt nawodnienia bez ryzyka.
• Okno pogodowe na zabieg

Choroby

• Antraknoza liści porzeczki Drepanopeziza ribis — Chlorotyczne, potem brunatniejące plamy głównie na brzegach liści, najpierw w dolnych partiach krzewu, z czasem coraz wyżej. W czasie deszczu na spodzie liści w miejscu plam pojawiają się delikatne wycieki zarodników. Przy silnym porażeniu plamy zlewają się, a krzew traci liście już w lipcu.
• Rewersja porzeczki czarnej Blackcurrant reversion virus (BRV) — Najwyraźniejsze objawy na kwiatach: pąki fioletowo-czerwone i pozbawione włosków, grona ubogie, zawiązujące pojedyncze owoce. Liście mają słabiej wykształcone klapy, bywają trójklapowe zamiast pięcioklapowych, ząbki są zaokrąglone. Krzewy niższe, wiosną jaśniejsze, z pędami o „pokrzywowatym” wyglądzie.
• Amerykański mączniak agrestu Podosphaera mors-uvae — Wczesną wiosną porażone wierzchołki pędów; pierwsze mączyste plamy na liściach i pędach pod koniec maja lub na początku czerwca. Biały nalot z czasem brunatnieje i pokrywa wszystkie zielone części rośliny, wierzchołki pędów zamierają.
• Biała plamistość liści porzeczki Mycosphaerella ribis — Od połowy maja małe, kanciaste plamy, początkowo brunatne, potem szarobiałe, równomiernie rozrzucone po blaszce liściowej. Plamy są suche, z czarnymi punktami piknidiów na powierzchni.
• Szara pleśń Botrytis cinerea — Pierwsze objawy po kwitnieniu: chlorotyczne, potem rozległe brunatne plamy nekrotyczne na kwiatach, młodych pędach, liściach i owocach. Najbardziej charakterystyczny jest szary nalot na dojrzewających i pękających owocach — owoce gniją i opadają.
• Rdza wejmutkowo-porzeczkowa Cronartium ribicola — Od początku lipca na górnej stronie liści chlorotyczne, potem brunatne plamki, a pod nimi na spodzie liścia pomarańczowo-rdzawe skupiska zarodników. Silnie porażone liście zasychają i przedwcześnie opadają.
• Rdza porzeczkowo-turzycowa Puccinia caricina var. pringsheimiana — Tuż po kwitnieniu na liściach, ogonkach i owocach powstają nabrzmienia, które przyjmują postać żółtopomarańczowych czarek. Porażone i zniekształcone owoce opadają.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.

Szkodniki

• Wielkopąkowiec porzeczkowy Cecidophyopsis ribis — Szpeciel żerujący wewnątrz pąków — pąki nabrzmiewają, kulą się i zamierają. Najgroźniejszy jako wektor rewersji porzeczki czarnej.
• Przędziorek chmielowiec Tetranychus urticae — Wysysa soki ze spodu liści; liście szarzeją, brązowieją i przedwcześnie opadają.
• Przeziernik porzeczkowiec Synanthedon tipuliformis — Gąsienica drąży rdzeń pędu od środka; pęd zamiera nagle, często dopiero z owocami. Z zewnątrz nie widać nic.
• Pryszczarek porzeczkowiec pędowy Resseliella ribis — Larwy żerują pod skórką pędów; w miejscach żerowania pędy pękają i zamierają.
• Pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy Dasineura tetensi — Larwy uszkadzają pąki kwiatowe — kwiaty nie zawiązują owoców.
• Pryszczarek porzeczkowiak liściowy Dasineura tetensi — Larwy żerują na najmłodszych liściach na wierzchołkach pędów — liście deformują się i zasychają, wzrost pędu ustaje.
• Zwójka różóweczka i inne zwójki Archips rosana — Gąsienice zwijają i zjadają liście oraz uszkadzają zawiązki owoców.
• Krzywik porzeczkowiaczek Incurvaria capitella — Gąsienice wyjadają wnętrze pąków, zanim te się rozwiną.
• Mszyce Cryptomyzus ribis, Aphis schneideri — Wysysają soki z młodych liści i wierzchołków; liście deformują się i tworzą charakterystyczne czerwone pęcherze.
• Muszka plamoskrzydła Drosophila suzukii — Składa jaja w zdrowych, dojrzewających owocach; owoce psują się w ciągu kilku dni po zbiorze.

Zagrożenia opisane dla rodzaju — przy konkretnym gatunku i odmianie nasilenie bywa inne.