Orlik

Aquilegia spp. roślina ozdobna

Co zrobić we wrześniu

Sadź orlika luźno — 6–9 roślin na metr, nie gęściej Rozstawa 30–41 cm nie jest kwestią estetyki. Metodyka mówi wprost, że zbyt duże zagęszczenie roślin daje egzemplarze słabe, wiotkie i podatne na choroby oraz szkodniki, a przy szarej pleśni dokłada osobne zalecenie: rozwój choroby ogranicza się, unikając zbyt dużego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia. Orlik ma tu dodatkowy problem, którego nie ma piwonia czy hortensja: obsiewa się sam i po dwóch–trzech latach kępa gęstnieje bez Twojego udziału, więc jeśli posadzisz go gęsto od początku, za chwilę będziesz miał zwarty kobierzec, który po deszczu długo nie obsycha.
Nowo posadzone orliki podlewaj regularnie do zimy Cały sens sadzenia w sierpniu i wrześniu polega na tym, żeby roślina zdążyła się ukorzenić przed zimą — a świeżo posadzona jeszcze nie pobiera wody z głębszych warstw gleby. Metodyka przypomina też, że przy niedoborze wody brązowieją i zasychają brzegi liści, a nowo posadzone rośliny są na niekorzystne warunki zimowe najbardziej narażone. Zadomowiony orlik jest w pełni mrozoodporny, ale ten posadzony we wrześniu jeszcze nim nie jest.
Przekwitłe kwiatostany — zdecyduj, zanim mieszki pękną To jest przy orliku decyzja sezonu i trzeba ją podjąć świadomie, bo działa w obie strony. Orlik bardzo łatwo się rozsiewa i sam odnawia nasadzenie — przy roślinie, która po czterech latach zaczyna zamierać, samosiew jest najprostszym sposobem, żeby nigdy jej nie stracić. Ale samosiewki nie powtarzają cech odmiany: gatunki i odmiany orlika swobodnie się krzyżują, więc po dwóch, trzech pokoleniach zamiast kupionej „Nory Barlow” masz mieszaninę fioletów i różów. Jeśli chcesz zachować odmianę albo po prostu nie chcesz orlika w całym ogrodzie, kwiatostany trzeba ściąć, zanim mieszki pękną.
Przenieś samosiewki na miejsce stałe i zaplanuj następcę kępy Orlik jest w pełni mrozoodporny, ale krótkowieczny — po czterech latach kępa zaczyna zamierać. To nie jest choroba i nie da się temu zapobiec pielęgnacją; trzeba po prostu mieć następcę. Źródło wskazuje trzy równorzędne drogi: odnowienie przez podział, z siewu albo wykorzystanie siewek z samosiewu. Ta ostatnia jest darmowa i wymaga tylko tego, żeby we właściwym momencie nie wygrabić siewek razem z chwastami.
Podziel kępę w sierpniu — orlik odmładza się przez podział
Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika
Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika
Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku
Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa
Po kwitnieniu przerzedź kępę z liści zniszczonych i chorych Po kwitnieniu kępa orlika zwykle wygląda najgorzej w całym sezonie: część liści jest podziurawiona przez larwy pilarza, część ma miny, część plamy albo nalot mączniaka. Metodyka zaleca w takiej sytuacji usuwanie pojedynczych chorych liści lub zasiedlonych przez szkodniki, a przy chorobach plamistych — unikanie nadmiernego zagęszczenia, które podtrzymuje wilgoć wokół roślin. Przerzedzenie kępy latem załatwia obie rzeczy naraz i zwykle wystarczy, żeby dotrwała do jesieni w przyzwoitej formie.
Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki.
Ściółkuj oszczędnie — gruba ściółka zabija samosiew

Pielęgnacja

Sadzenie Materiał z pojemnika — sadź w kwi–maj · co min. 30 cm
Siew Wysiew w kwi–cze

Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.

Kalendarz zabiegów

Marzec	Orlika raczej nie dokarmiaj — a już na pewno nie azotem To rzadki przypadek, w którym najlepszym nawożeniem jest jego brak. Orliki mają niewielkie wymagania glebowe i najlepiej rosną na ziemiach niezbyt zasobnych; nadmiar azotu daje u nich to samo co u innych bylin — bujny rozwój liści, słabe kwitnienie i tkanki wiotkie, podatne na patogeny i szkodniki. Metodyka dokłada bezpośredni związek z chorobami orlika: zbyt obfite nawożenie azotowe przy niedoborze fosforu powoduje występowanie w dużym nasileniu patogenów bezwzględnych, czyli mączniaków prawdziwych i rdz, a nawozy fosforowe i potasowe ograniczają te choroby. Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Przedwiośnie — sprzątnij rabatę, zanim ruszy rozeta Wraz ze wzrostem temperatur rozgarnia się kopczyki i zdejmuje osłony z roślin, trzymając je w pogotowiu na wypadek powrotu mrozów. Przy orliku dochodzi drugi powód: jeśli jesienią nie zdążyłeś ściąć uschniętych liści, robi się to teraz — byliny przycina się mocno, nisko przy ziemi. Zeszłoroczne liście leżące na kępie to zimowisko sprawców septoriozy i plamistości, a odrastająca spod nich rozeta zakaża się jako pierwsza.
Kwiecień	Orlika raczej nie dokarmiaj — a już na pewno nie azotem To rzadki przypadek, w którym najlepszym nawożeniem jest jego brak. Orliki mają niewielkie wymagania glebowe i najlepiej rosną na ziemiach niezbyt zasobnych; nadmiar azotu daje u nich to samo co u innych bylin — bujny rozwój liści, słabe kwitnienie i tkanki wiotkie, podatne na patogeny i szkodniki. Metodyka dokłada bezpośredni związek z chorobami orlika: zbyt obfite nawożenie azotowe przy niedoborze fosforu powoduje występowanie w dużym nasileniu patogenów bezwzględnych, czyli mączniaków prawdziwych i rdz, a nawozy fosforowe i potasowe ograniczają te choroby. Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki.
Maj	Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Ciepło i deszcz — warunki dla plamistości liści orlika Upalny deszcz — warunki dla septoriozy orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki.
Czerwiec	Wysiej orlika w czerwcu na rozsadniku — kwitnienie przyjdzie za rok Orlik jest byliną krótkowieczną i najtańszym sposobem na to, żeby był w ogrodzie na stałe, jest własny wysiew. PZD umieszcza orlika wprost na czerwcowej liście bylin do wysiewu: sieje się na rozsadniku albo w skrzyneczkach, a we wrześniu sadzi na miejsce stałe. Rośliny wysiane w czerwcu w tym samym roku nie zakwitną — kwiatów doczekasz się w maju następnego sezonu, bo orlik musi najpierw wykształcić 10–15 liści właściwych. Przekwitłe kwiatostany — zdecyduj, zanim mieszki pękną To jest przy orliku decyzja sezonu i trzeba ją podjąć świadomie, bo działa w obie strony. Orlik bardzo łatwo się rozsiewa i sam odnawia nasadzenie — przy roślinie, która po czterech latach zaczyna zamierać, samosiew jest najprostszym sposobem, żeby nigdy jej nie stracić. Ale samosiewki nie powtarzają cech odmiany: gatunki i odmiany orlika swobodnie się krzyżują, więc po dwóch, trzech pokoleniach zamiast kupionej „Nory Barlow” masz mieszaninę fioletów i różów. Jeśli chcesz zachować odmianę albo po prostu nie chcesz orlika w całym ogrodzie, kwiatostany trzeba ściąć, zanim mieszki pękną. Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Ciepło i deszcz — warunki dla plamistości liści orlika Upalny deszcz — warunki dla septoriozy orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki.
Lipiec	Wybierz orlikowi półcień i przepuszczalną ziemię — bez zastoisk wody Orlik jest jedną z niewielu bylin, przy których stanowisko rozstrzyga się prawie samo: pochodzi z widnych zarośli, brzegów lasów i polan, więc półcień jest dla niego naturalny, a i słońce toleruje — brak światła osłabia tylko kwitnienie i sprawia, że kwiaty są bledsze. Ważniejsze jest coś innego: orliki mają niewielkie wymagania glebowe i najlepiej rosną na ziemiach niezbyt zasobnych, średnio ciężkich, próchnicznych, wilgotnych, ale przepuszczalnych. Przy nadmiernej wilgoci podłoża korzenie szybko brązowieją i zamierają — to jest ta jedna rzecz, która orlika naprawdę zabija. Przekop miejsce pod orlika i przejrzyj ziemię Orlik jest trujący — pomyśl, gdzie go sadzisz Wszystkie części orlika są trujące. Na działce, na którą przychodzą dzieci, to informacja praktyczna, a nie ciekawostka: kwiaty orlika są duże, kolorowe i zwisają na wysokości, na której dziecko może po nie sięgnąć, a nasiona w pękających mieszkach wyglądają jak coś do zbierania. Roślina nie jest przez to zakazana — trzeba tylko wiedzieć, gdzie ją posadzić i czego nie robić. Nie wykopuj orlika z lasu — gatunek jest pod ochroną Orlik pospolity (Aquilegia vulgaris) jest rodzimym gatunkiem flory Polski i podlega ochronie częściowej — do ustawowej ochrony trafił w 1957 roku, a do 2014 był objęty ochroną ścisłą. Rośnie w widnych zaroślach, na brzegach lasów, zrębach i polanach, więc pokusa, żeby wykopać ładnie kwitnący egzemplarz „z lasu”, jest realna. To jest wykroczenie, a przy okazji zły pomysł ogrodniczy: rośliny ze stanowisk naturalnych źle znoszą przesadzanie i przynoszą do ogrodu glebowe patogeny. Przekwitłe kwiatostany — zdecyduj, zanim mieszki pękną To jest przy orliku decyzja sezonu i trzeba ją podjąć świadomie, bo działa w obie strony. Orlik bardzo łatwo się rozsiewa i sam odnawia nasadzenie — przy roślinie, która po czterech latach zaczyna zamierać, samosiew jest najprostszym sposobem, żeby nigdy jej nie stracić. Ale samosiewki nie powtarzają cech odmiany: gatunki i odmiany orlika swobodnie się krzyżują, więc po dwóch, trzech pokoleniach zamiast kupionej „Nory Barlow” masz mieszaninę fioletów i różów. Jeśli chcesz zachować odmianę albo po prostu nie chcesz orlika w całym ogrodzie, kwiatostany trzeba ściąć, zanim mieszki pękną. Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Po kwitnieniu przerzedź kępę z liści zniszczonych i chorych Po kwitnieniu kępa orlika zwykle wygląda najgorzej w całym sezonie: część liści jest podziurawiona przez larwy pilarza, część ma miny, część plamy albo nalot mączniaka. Metodyka zaleca w takiej sytuacji usuwanie pojedynczych chorych liści lub zasiedlonych przez szkodniki, a przy chorobach plamistych — unikanie nadmiernego zagęszczenia, które podtrzymuje wilgoć wokół roślin. Przerzedzenie kępy latem załatwia obie rzeczy naraz i zwykle wystarczy, żeby dotrwała do jesieni w przyzwoitej formie. Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Przy nawrotach chorób wybierz gatunek zamiast pełnokwiatowej odmiany
Sierpień	Wybierz orlikowi półcień i przepuszczalną ziemię — bez zastoisk wody Orlik jest jedną z niewielu bylin, przy których stanowisko rozstrzyga się prawie samo: pochodzi z widnych zarośli, brzegów lasów i polan, więc półcień jest dla niego naturalny, a i słońce toleruje — brak światła osłabia tylko kwitnienie i sprawia, że kwiaty są bledsze. Ważniejsze jest coś innego: orliki mają niewielkie wymagania glebowe i najlepiej rosną na ziemiach niezbyt zasobnych, średnio ciężkich, próchnicznych, wilgotnych, ale przepuszczalnych. Przy nadmiernej wilgoci podłoża korzenie szybko brązowieją i zamierają — to jest ta jedna rzecz, która orlika naprawdę zabija. Przekop miejsce pod orlika i przejrzyj ziemię Sadź orlika luźno — 6–9 roślin na metr, nie gęściej Rozstawa 30–41 cm nie jest kwestią estetyki. Metodyka mówi wprost, że zbyt duże zagęszczenie roślin daje egzemplarze słabe, wiotkie i podatne na choroby oraz szkodniki, a przy szarej pleśni dokłada osobne zalecenie: rozwój choroby ogranicza się, unikając zbyt dużego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia. Orlik ma tu dodatkowy problem, którego nie ma piwonia czy hortensja: obsiewa się sam i po dwóch–trzech latach kępa gęstnieje bez Twojego udziału, więc jeśli posadzisz go gęsto od początku, za chwilę będziesz miał zwarty kobierzec, który po deszczu długo nie obsycha. Nowo posadzone orliki podlewaj regularnie do zimy Cały sens sadzenia w sierpniu i wrześniu polega na tym, żeby roślina zdążyła się ukorzenić przed zimą — a świeżo posadzona jeszcze nie pobiera wody z głębszych warstw gleby. Metodyka przypomina też, że przy niedoborze wody brązowieją i zasychają brzegi liści, a nowo posadzone rośliny są na niekorzystne warunki zimowe najbardziej narażone. Zadomowiony orlik jest w pełni mrozoodporny, ale ten posadzony we wrześniu jeszcze nim nie jest. Orlik jest trujący — pomyśl, gdzie go sadzisz Wszystkie części orlika są trujące. Na działce, na którą przychodzą dzieci, to informacja praktyczna, a nie ciekawostka: kwiaty orlika są duże, kolorowe i zwisają na wysokości, na której dziecko może po nie sięgnąć, a nasiona w pękających mieszkach wyglądają jak coś do zbierania. Roślina nie jest przez to zakazana — trzeba tylko wiedzieć, gdzie ją posadzić i czego nie robić. Nie wykopuj orlika z lasu — gatunek jest pod ochroną Orlik pospolity (Aquilegia vulgaris) jest rodzimym gatunkiem flory Polski i podlega ochronie częściowej — do ustawowej ochrony trafił w 1957 roku, a do 2014 był objęty ochroną ścisłą. Rośnie w widnych zaroślach, na brzegach lasów, zrębach i polanach, więc pokusa, żeby wykopać ładnie kwitnący egzemplarz „z lasu”, jest realna. To jest wykroczenie, a przy okazji zły pomysł ogrodniczy: rośliny ze stanowisk naturalnych źle znoszą przesadzanie i przynoszą do ogrodu glebowe patogeny. Przekwitłe kwiatostany — zdecyduj, zanim mieszki pękną To jest przy orliku decyzja sezonu i trzeba ją podjąć świadomie, bo działa w obie strony. Orlik bardzo łatwo się rozsiewa i sam odnawia nasadzenie — przy roślinie, która po czterech latach zaczyna zamierać, samosiew jest najprostszym sposobem, żeby nigdy jej nie stracić. Ale samosiewki nie powtarzają cech odmiany: gatunki i odmiany orlika swobodnie się krzyżują, więc po dwóch, trzech pokoleniach zamiast kupionej „Nory Barlow” masz mieszaninę fioletów i różów. Jeśli chcesz zachować odmianę albo po prostu nie chcesz orlika w całym ogrodzie, kwiatostany trzeba ściąć, zanim mieszki pękną. Przenieś samosiewki na miejsce stałe i zaplanuj następcę kępy Orlik jest w pełni mrozoodporny, ale krótkowieczny — po czterech latach kępa zaczyna zamierać. To nie jest choroba i nie da się temu zapobiec pielęgnacją; trzeba po prostu mieć następcę. Źródło wskazuje trzy równorzędne drogi: odnowienie przez podział, z siewu albo wykorzystanie siewek z samosiewu. Ta ostatnia jest darmowa i wymaga tylko tego, żeby we właściwym momencie nie wygrabić siewek razem z chwastami. Podziel kępę w sierpniu — orlik odmładza się przez podział Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Po kwitnieniu przerzedź kępę z liści zniszczonych i chorych Po kwitnieniu kępa orlika zwykle wygląda najgorzej w całym sezonie: część liści jest podziurawiona przez larwy pilarza, część ma miny, część plamy albo nalot mączniaka. Metodyka zaleca w takiej sytuacji usuwanie pojedynczych chorych liści lub zasiedlonych przez szkodniki, a przy chorobach plamistych — unikanie nadmiernego zagęszczenia, które podtrzymuje wilgoć wokół roślin. Przerzedzenie kępy latem załatwia obie rzeczy naraz i zwykle wystarczy, żeby dotrwała do jesieni w przyzwoitej formie. Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Ściółkuj oszczędnie — gruba ściółka zabija samosiew Przy nawrotach chorób wybierz gatunek zamiast pełnokwiatowej odmiany
Wrzesień	Sadź orlika luźno — 6–9 roślin na metr, nie gęściej Rozstawa 30–41 cm nie jest kwestią estetyki. Metodyka mówi wprost, że zbyt duże zagęszczenie roślin daje egzemplarze słabe, wiotkie i podatne na choroby oraz szkodniki, a przy szarej pleśni dokłada osobne zalecenie: rozwój choroby ogranicza się, unikając zbyt dużego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia. Orlik ma tu dodatkowy problem, którego nie ma piwonia czy hortensja: obsiewa się sam i po dwóch–trzech latach kępa gęstnieje bez Twojego udziału, więc jeśli posadzisz go gęsto od początku, za chwilę będziesz miał zwarty kobierzec, który po deszczu długo nie obsycha. Nowo posadzone orliki podlewaj regularnie do zimy Cały sens sadzenia w sierpniu i wrześniu polega na tym, żeby roślina zdążyła się ukorzenić przed zimą — a świeżo posadzona jeszcze nie pobiera wody z głębszych warstw gleby. Metodyka przypomina też, że przy niedoborze wody brązowieją i zasychają brzegi liści, a nowo posadzone rośliny są na niekorzystne warunki zimowe najbardziej narażone. Zadomowiony orlik jest w pełni mrozoodporny, ale ten posadzony we wrześniu jeszcze nim nie jest. Przekwitłe kwiatostany — zdecyduj, zanim mieszki pękną To jest przy orliku decyzja sezonu i trzeba ją podjąć świadomie, bo działa w obie strony. Orlik bardzo łatwo się rozsiewa i sam odnawia nasadzenie — przy roślinie, która po czterech latach zaczyna zamierać, samosiew jest najprostszym sposobem, żeby nigdy jej nie stracić. Ale samosiewki nie powtarzają cech odmiany: gatunki i odmiany orlika swobodnie się krzyżują, więc po dwóch, trzech pokoleniach zamiast kupionej „Nory Barlow” masz mieszaninę fioletów i różów. Jeśli chcesz zachować odmianę albo po prostu nie chcesz orlika w całym ogrodzie, kwiatostany trzeba ściąć, zanim mieszki pękną. Przenieś samosiewki na miejsce stałe i zaplanuj następcę kępy Orlik jest w pełni mrozoodporny, ale krótkowieczny — po czterech latach kępa zaczyna zamierać. To nie jest choroba i nie da się temu zapobiec pielęgnacją; trzeba po prostu mieć następcę. Źródło wskazuje trzy równorzędne drogi: odnowienie przez podział, z siewu albo wykorzystanie siewek z samosiewu. Ta ostatnia jest darmowa i wymaga tylko tego, żeby we właściwym momencie nie wygrabić siewek razem z chwastami. Podziel kępę w sierpniu — orlik odmładza się przez podział Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Liście zjedzone do unerwienia — piłecznica orlikowa Po kwitnieniu przerzedź kępę z liści zniszczonych i chorych Po kwitnieniu kępa orlika zwykle wygląda najgorzej w całym sezonie: część liści jest podziurawiona przez larwy pilarza, część ma miny, część plamy albo nalot mączniaka. Metodyka zaleca w takiej sytuacji usuwanie pojedynczych chorych liści lub zasiedlonych przez szkodniki, a przy chorobach plamistych — unikanie nadmiernego zagęszczenia, które podtrzymuje wilgoć wokół roślin. Przerzedzenie kępy latem załatwia obie rzeczy naraz i zwykle wystarczy, żeby dotrwała do jesieni w przyzwoitej formie. Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Ściółkuj oszczędnie — gruba ściółka zabija samosiew
Październik	Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Jesienią zetnij zamierające liście i wynieś je z rabaty To najważniejszy zabieg profilaktyczny w całym roku orlika. Sprawca septoriozy zimuje w postaci piknidiów i zarodników na resztkach roślin w podłożu, a metodyka zaleca jesienne zbieranie opadłych liści właśnie po to, żeby nie dopuścić do przezimowania wielu grzybów chorobotwórczych i szkodników. Zostawiona na zimę kępa uschniętych liści to gotowe źródło infekcji dokładnie w tym miejscu, w którym wiosną odrośnie rozeta. Okryj tylko to, co posadziłeś tej jesieni — zadomowiony orlik zimuje sam Orlik jest w pełni mrozoodporny (strefa mrozoodporności 4, czyli do około −29°C) i zadomowiona kępa nie wymaga w Polsce żadnej ochrony zimowej — liście i tak opadają, a kłącze zimuje w ziemi. Osłony potrzebują wyłącznie rośliny posadzone tej jesieni i przeniesione samosiewki, które nie zdążyły się porządnie ukorzenić. PZD wskazuje też, że osłania się dopiero wtedy, gdy ujemna temperatura utrzymuje się przez kilka dni — za wcześnie założone okrycie zaparza roślinę.
Listopad	Od kwitnienia oglądaj młode liście — mączniak prawdziwy orlika Latem przeglądaj liście na plamy — plamistość i septorioza orlika Białawe korytarze w liściach — miniarka na orliku Odchwaszczaj wokół kępy — ale uważaj na samosiewki Metodyka wiąże zachwaszczenie bezpośrednio z chorobami plamistymi: ich rozwój ogranicza się, unikając nadmiernego zagęszczenia roślin i ich zachwaszczenia, bo to zmniejsza nadmierną wilgotność wokół roślin. Chwasty bywają też źródłem infekcji patogenów i kryjówką szkodników. Przy orliku dochodzi haczyk, którego nie ma nigdzie indziej: część tego, co wygląda na chwast, to Twoje przyszłoroczne orliki. Jesienią zetnij zamierające liście i wynieś je z rabaty To najważniejszy zabieg profilaktyczny w całym roku orlika. Sprawca septoriozy zimuje w postaci piknidiów i zarodników na resztkach roślin w podłożu, a metodyka zaleca jesienne zbieranie opadłych liści właśnie po to, żeby nie dopuścić do przezimowania wielu grzybów chorobotwórczych i szkodników. Zostawiona na zimę kępa uschniętych liści to gotowe źródło infekcji dokładnie w tym miejscu, w którym wiosną odrośnie rozeta. Okryj tylko to, co posadziłeś tej jesieni — zadomowiony orlik zimuje sam Orlik jest w pełni mrozoodporny (strefa mrozoodporności 4, czyli do około −29°C) i zadomowiona kępa nie wymaga w Polsce żadnej ochrony zimowej — liście i tak opadają, a kłącze zimuje w ziemi. Osłony potrzebują wyłącznie rośliny posadzone tej jesieni i przeniesione samosiewki, które nie zdążyły się porządnie ukorzenić. PZD wskazuje też, że osłania się dopiero wtedy, gdy ujemna temperatura utrzymuje się przez kilka dni — za wcześnie założone okrycie zaparza roślinę.

Zależne od pogody i obserwacji

W suszy podlewaj do ziemi — nigdy po liściach Orlik lubi glebę umiarkowanie wilgotną i w dłuższą suszę liście brzegiem brązowieją i zasychają. Ale sposób podlewania jest tu ważniejszy niż sam termin: zarodniki sprawców septoriozy i plamistości liści rozprzestrzeniają się z kroplami wody podczas opadów lub podlewania roślin, a zwilżanie roślin i pozostawianie ich mokrych na noc sprzyja porażeniu przez choroby, głównie szarą pleśń. Podlewanie z sitka po liściach w letni wieczór to najprostszy sposób, żeby rozsiać septoriozę po całej kępie.
Gdy mączniak się rozwija mimo cięcia — zabieg grzybobójczy
Porażony liść oberwij od razu i wynieś z działki Przy orliku, dla którego nie ma żadnego programu ochrony ani zarejestrowanych zabiegów, usuwanie porażonych części jest najskuteczniejszym narzędziem, jakie masz. Metodyka mówi to wprost: po stwierdzeniu chorób lub szkodników wycina się silnie porażone części, a niekiedy usuwa pojedyncze chore liście albo liście zasiedlone przez szkodniki. Zostawiony w kępie liść z zarodnikującymi plamami zaraża wszystkie sąsiednie, a jesienią przenosi chorobę na następny sezon.
Zasiedlone liście oberwij — to całe zwalczanie miniarki Larwa miniarki siedzi wewnątrz blaszki liściowej, między dwiema warstwami skórki. Żaden preparat kontaktowy do niej nie dotrze, a sięganie po środki systemiczne na szkodnika, który robi wyłącznie szkodę estetyczną, jest wbrew zasadzie integrowanej ochrony — metodyka stawia metodę chemiczną na końcu i podkreśla, że w ogrodzie przydomowym metody mechaniczne są jednym z głównych sposobów ograniczania szkodników, tanim i bez wpływu na środowisko. Oberwanie liścia usuwa szkodnika razem z jego kryjówką.
Larwy piłecznicy zbieraj ręcznie — najprościej i najskuteczniej Larwy pilarza żerują gromadnie i na wierzchu, więc ręczne zbieranie działa tu lepiej niż przy większości szkodników. Metodyka opisuje mechaniczne metody ochrony — ręczne zbieranie szkodników i usuwanie zasiedlonych części roślin — jako jeden z głównych sposobów w ogrodach przydomowych, o niskim koszcie i bez ujemnego wpływu na środowisko. Przy roślinie ozdobnej, przy której nie ma progu szkodliwości, tylko „próg estetyczności”, to jest właściwa odpowiedź: reagujesz wtedy, gdy szkody zaczynają Ci przeszkadzać, i reagujesz ręką.

Choroby

Mączniak prawdziwy orlika Erysiphe aquilegiae — Biały, mączysty nalot grzybni i zarodnikowania na powierzchni młodych liści i pędów, niekiedy także płatków kwiatowych. Początkowo pojedyncze plamy nalotu na blaszce liściowej, w ciągu kilku dni nalot pokrywa całą powierzchnię najmłodszych liści i pędów. Na grzybni formowane są bardzo liczne, okrągłe, drobne, jasnobrązowe, a następnie czarne otocznie. Wzrost porażonych roślin jest zahamowany, silnie porażone liście i pędy zamierają.
Plamistość liści orlika Ascochyta aquilegiae, Cercospora aquilegiae — Na liściach pojawiają się pojedyncze lub liczne jasnobrązowe plamy, szybko powiększające się. Wokół plam może występować ciemniejsza obwódka o szerokości 1–2 mm. W miarę wzrostu blaszek liściowych martwa tkanka w obrębie plam wykrusza się. Przy dużym nasileniu choroby liście żółkną, brązowieją i masowo opadają. Na powierzchni obumarłych tkanek pojawiają się zarodniki grzyba: u Ascochyta na powierzchni plam tworzą się skupienia zarodnikowania w postaci piknidiów, u Cercospora na spodniej stronie liści przez aparaty szparkowe wyrastają w pęczkach trzonki z zarodnikami konidialnymi, widoczne jako delikatny nalot.
Septorioza orlika Septoria aquilegiae — Objawy na liściach w postaci brązowych plam o średnicy od kilkunastu milimetrów do kilku centymetrów, otoczonych ciemnobrązową lub czerwoną obwódką. Na powierzchni plam znajdują się liczne, czarne punkty — piknidia, czyli skupienia zarodników grzyba; to one odróżniają septoriozę od zwykłej plamistości liści. Silnie porażone liście żółkną i masowo opadają. W czasie zwilżenia roślin z piknidiów uwalniane są zarodniki konidialne, sklejone galaretowatą substancją, która rozluźnia się pod wpływem wody; zarodniki przenoszone są z kroplami wody podczas opadów lub podlewania, a także przez owady, i wnikają do liści przez aparaty szparkowe. W zależności od rośliny żywicielskiej objawy pojawiają się po kilku, a nawet kilkunastu dniach od infekcji. Piknidia i zarodniki zimują na resztkach roślin w podłożu.
Szara pleśń Botrytis cinerea — Choroba wielu gatunków bylin oraz krzewów liściastych i iglastych, uprawianych w niekorzystnych warunkach; objawy pojawiają się na każdym etapie rozwoju rośliny i na wszystkich jej częściach nadziemnych. Na liściach tworzą się pojedyncze, wodniste, brązowe, szybko powiększające się plamy, które zamierają. Na pędach nekroza rozpoczyna się od miejsca cięcia i stopniowo obejmuje cały obwód, co prowadzi do zamierania pędu. Najczęściej objawy pojawiają się na kwiatach w okresie kwitnienia: na płatkach powstają pojedyncze plamy, które w ciągu 2–3 dni zabijają tkankę. Przy wysokiej wilgotności powietrza plamy są wodniste i gwałtownie się powiększają, a na ich powierzchni tworzy się obfity, szary, pylący nalot zarodników; przy niskiej wilgotności plamy nie rozszerzają się, zasychają i wykruszają. Na obumarłych tkankach pojawiają się czarne, błyszczące, twarde sklerocja o średnicy 1–15 mm.
Fytoftoroza (zgnilizna podstawy pędu i korzeni) Phytophthora cryptogea, Phytophthora plurivora — Choroba wielu gatunków bylin oraz roślin iglastych i liściastych. Objawy widoczne początkowo na części pędów, które szarzeją lub brązowieją, następnie choroba rozszerza się stopniowo na całą roślinę. U nasady, po niewielkim usunięciu kory, widać brązową zgniliznę rozszerzającą się nawet do 20 cm nad podłożem oraz na korzenie. Na bylinach rozwój choroby jest znacznie szybszy niż na roślinach liściastych. U orlika obraz nakłada się na typowy dla niego objaw nadmiaru wody: przy nadmiernej wilgoci podłoża korzenie szybko brązowieją i zamierają.
Rizoktonioza Rhizoctonia solani — Choroba występująca bardzo często na roślinach jednorocznych, dwuletnich i bylinach, a także na sadzonkach zielnych i zdrewniałych. Grzyb tworzy bardzo liczne, brązowawe strzępki grzybni, które infekują podstawę pędu i korzenie, i rosną również na powierzchni wilgotnego podłoża, porażając kolejne rośliny. Pierwszym objawem jest zamieranie pojedynczych pędów i stopniowe rozszerzanie się zgnilizny. Szczególnie wrażliwe są młode, intensywnie rosnące rośliny — u orlika dotyczy to przede wszystkim siewek na rozsadniku i świeżo przesadzonych samosiewek.

Szkodniki

Piłecznica orlikowa Pristiphora aquilegiae — Błonkówka z rodziny pilarzowatych (Tenthredinidae); metodyka wymienia orlika jako jedynego żywiciela tego gatunku. Larwy wygryzają w liściach dziury nieregularnego kształtu, a przy silnym żerowaniu blaszki liściowe są zjedzone prawie w całości, z wyjątkiem unerwienia — z liścia zostaje sam szkielet żyłek. Osobniki dorosłe błonkówek mają dwie pary błoniastych skrzydeł, narządy gębowe typu gryzącego, a odwłok samicy zakończony jest pokładełkiem; larwy mają ciało segmentowane, zaopatrzone w 10–11 par nóg, i przypominają gąsienice motyli. Szkoda ma charakter estetyczny, ale przy pełnym ogołoceniu kępy w okresie kwitnienia odbija się też na kondycji rośliny.
Miniarka rutewkówka Phytomyza minuscula — Muchówka z rodziny miniarkowatych; metodyka wymienia dla niej dwóch żywicieli — orlika i rutewkę. Objaw: w liściach wygryzione krótkie, białawe korytarze, czyli miny. Larwa jest kształtu robakowatego, beznoga, bez wyraźnie wyodrębnionej głowy, i żeruje wewnątrz blaszki liściowej, wyjadając miękisz między skórkami; poczwarka jest typu zamkniętego (bobówka). Uszkodzenie jest czysto estetyczne — liść z miną nadal pracuje, choć wygląda źle. Metodyka wymienia osobno miniarkę ogrodówkę (Chromatomyia horticola) jako szkodnika wielu gatunków bylin, robiącego długie, kręte korytarze; orlika przy niej nie wymienia.
Szkodniki glebowe (pędraki, drutowce, rolnice, larwy opuchlaków) Melolonthidae, Elateridae, Agrotis spp., Otiorhynchus spp. — Larwy żerujące w glebie na korzeniach i podziemnych częściach roślin. Metodyka podkreśla, że są to owady o kilkuletnim cyklu rozwojowym, więc pozostawienie ich bez działań zagraża roślinom przez wiele sezonów. Drutowce osiągają do 25 mm długości, mają ciało walcowate lub spłaszczone, barwy żółtej lub brązowej; gąsienice rolnic są nagie, ciemne, z podłużnymi paskami, zwijają się spiralnie przy zaniepokojeniu. Najliczniej występują na glebach lekkich i przy dużym zachwaszczeniu. Metodyka nie wymienia orlika przy tych szkodnikach — to zalecenie przedsadzeniowe dla nasadzeń ozdobnych w ogóle.

Odmiany

Odmiany dziedziczą zalecenia po gatunku; różnią się pokrojem, barwą i wysokością.

Orlik 'Biedermeier' Aquilegia 'Biedermeier'
Orlik 'Crimson Star' Aquilegia 'Crimson Star'
Orlik 'Haylodgensis' Aquilegia 'Haylodgensis'
Orlik 'Pas1258483' Aquilegia 'Pas1258483'
Orlik 'Pas1258484' Aquilegia 'Pas1258484'
Orlik 'Pas1258486' Aquilegia 'Pas1258486'
Orlik 'Pas1258487' Aquilegia 'Pas1258487'
Orlik 'Pas1258489' Aquilegia 'Pas1258489'
Orlik 'Pas1258490' Aquilegia 'Pas1258490'

Dane o tej roślinie pochodzą z: RHS — profile roślin. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.